Recensies NL

Treasure Keepers review Alt Country Forum

De inspiratie voor dit pracht album kwam na het overlijden van Ads vriend en mentor David Olney, wiens grootsheid heel geslaagd wordt weerspiegeld in de werkelijk schitterende liedjes op dit album. “Treasure Keepers” werd opgenomen in een sobere setting van de troubadour en zijn gitaar. Hierdoor is de toon melancholisch en ingetogen geworden. Aan het eind op uitermate prettige wijze verstoord door de schurende uitsmijter Motherland. Een geactualiseerde versie van het Wilhelmus met een aan Neil Young refererend gierend gitaarwerk.

Een liedje moet op eigen benen kunnen staan. Daarover waren Ad en David het eens. Dat kunnen deze negen zelfgeschreven juweeltjes onomstotelijk, die op “Treasure Keepers” worden gecomplementeerd door If I Can Do It, So Can You van Lee Clayton en de bewerking van het Wilhelmus. Dat is meteen een belangrijk thema van deze voortreffelijke plaat. Het ambacht van de liedjesschrijver, dat vooral bestaat uit het plukken van de liedjes en het koesteren en beheren van de aldus verkregen schatkist.

De intieme miniatuurtjes blijven boeien dankzij  de heerlijk meeslepende melodieën  en de intense voordracht, waar de oprechtheid vanaf druipt. Ook tekstueel is het smullen van filosofisch getinte poëzie, waarin overpeinzingen over de dood de rode draad vormen. Ad Vanderveen is een scherp waarnemer. Hij maakt persoonlijke observaties en bouwt deze uit  tot universele waarheden.

Al deze kwaliteiten maken “Treasure Keepers” tot een onbetwistbaar hoogtepunt in het toch al imposant en gestaag uitdijend oeuvre van Ad Vanderveen. Het is verbluffend hoe hij bij deze enorme output dit ongekend hoog niveau weet te handhaven.

(Bert van Kessel)

Treasure Keepers review Rootstime

De Nederlandse folkzanger en songschrijver Ad Vanderveen nog aan u voorstellen kunnen we hier waarschijnlijk best overslaan, want hij is bij ‘Rootstime’ al zo vaak gepasseerd met zijn vorige albums die ofwel samen met zijn goede vriend David Olney en/of met zijn geliefde Kersten de Ligny ofwel met zijn garagerockgroep ‘The O’Neils’ werden opgenomen.

Met het nieuwe album “Treasure Keepers” gaat hij deze keer voor een geheel akoestische soloplaat waarop hij elf liedjes brengt met enkel begeleiding van een door hemzelf bespeelde akoestische gitaar en mondharmonica. Eén van de nummers is een coverversie van “If I Can Do It (So Can You)” van Lee Clayton, een track uit het in 1979 verschenen album “Naked Child” van deze Amerikaanse countryrocker ut Nashville, Tennessee.

Een andere song componeerde Ad Vanderveen samen met de op 18 januari 2020 op 71-jarige leeftijd aan een hartaanval overleden Amerikaanse singer-songwriter David Olney, een langjarige vriend van Ad en componist van vele topsongs voor andere artiesten zoals Linda Ronstadt, Steve Earle, Steve Young en Emmylou Harris. David Olney is dan ook de enige gastmuzikant op deze aan hem opgedragen plaat: hij zingt mee op het samen geschreven liedje “David And Goliath”, een ultiem eerbetoon van Ad Vanderveen aan deze grote muzikant dat helemaal vooraan op “Treasure Keepers” te beluisteren is.

Ook het slotnummer is een ‘specialekke’ want hierin zingt Ad Vanderveen de door hem geschreven tekst van het nummer “Motherland” op de tonen van het ‘Wilhelmus’, het officiële Nederlandse volkslied. Daarbij horen we ook de enige keer op dit album de klanken van een elektrische gitaar. Zoals gebruikelijk zijn ook de andere hier door hem gebrachte nummers van een hoge kwaliteit. De albumtiteltrack, “End Of Me And You”, “Death Is For Others” en de Neil Young-achtige liedjes “Looking Through Your Eyes” en “Times Like These” (zie 1e video) zijn daarvan onze favoriete songs. Maar het hele album “Treasure Keepers” is goed voor drie kwartier schitterend luisterplezier, zoals al het vorige werk van de inmiddels 64-jarige Ad Vanderveen trouwens.

Final Refuge review GoldmineMagazine

The only thing worse than a deserving artist being momentarily ignored is a deserving who’s consistently ignored. Singer-songwriter Ad Vanderveen deserves far better than the lack of attention he’s been accorded and even the fact that he hails from distant environs — Norway to be specific — doesn’t excuse the fact that he’s decidedly unknown in this corner of the world.

Perhaps it’s due to his decidedly mellow and melodic sound; indeed, it seems like the most noticed performers are those that make the most noise. Still, given Vanderveen’s 40-year career, one that extends back to the ‘70s, the blame is likely due to the lack of promotion and the inability of a Stateside label to take add adequate notice.

Enough grousing however — Vanderveen’s current effort, the superb Final Refuge, deserves to elevate his status significantly, and if it doesn’t, then we’re all the worse off as a result. Those that tend to favor the softer musings of John Stewart, Townes Van Zandt, Gordon Lightfoot and Neil Young — note his shout-outs in the song “Tinytown” — ought to pay particular attention and recognize the talent that’s eluded them up until now.
Here’s the bottom line — Ad is exceptional.

(Lee Zimmerman – Goldmine Magazine)

Final Refuge review Lust For Life

Heeft Ad Vanderveen eigenlijk wel eens een slechte plaat gemaakt? Wie het weet, mag het zeggen.
Zijn produktie is enorm. Sinds begin jaren negentig elk jaar steevast een plaat en soms zelfs meerdere.
Onderwijl wordt deze Nederlander met Canadese roots immer vergeleken met Neil Young, terwijl hij alles behalve een epigoon is.
Final Refuge is erg fraai intiem opgenomen in zijn huiskamer met zijn vaste combo.
Rond een bijzonder geslaagde cover van Bob Dylans Every Grain Of Sand bouwt hij tien eigen songs die daar in poëtische kracht niet voor onderdoen.
De rode draad in deze songs is thuiskomen, zowel letterlijk als figuurlijk.
Een man die de herfst van zijn leven nadert en in zekere zin een balans opmaakt, terwijl hij in spiritueel en creatief opzicht dichter bij huis en zichzelf komt.
Als singer-songwriter kent Vanderveen in Nederland en verre omstreken zijn gelijke niet en hij lijkt alsmaar beter te worden.
(**** Herman van der Horst – Lust For Life magazine, december 2019)

Final Refuge review Altcountryforum

Ah fijn. Eindelijk weer eens een plaatje waar ik ongegeneerd de nodige superlatieven uit de kast kan trekken. De 63-jarige singer-songwriter Ad vanderveen is een maker en vertolker van briljante en ragfijne liedjes. Hij grossiert geruime tijd op overtuigende wijze in bescheiden meesterwerkjes met liedjes, die stilletjes je hart weet te veroveren. Stuk voor stuk van een rustige en verhalende pracht. Vanderveen is dan ook een vertrouwde waarde in het americana en folkwereldje.

De hoeveelste in Vanderveens discografie “Final Refuge” is weet ik niet meer. Ben inmiddels de tel kwijtgeraakt. Waar Ad de grenzen van het genre nauwelijks opzoekt (‘Harping on the same tune/Whatever instrument you play on/ Whatever song you do/ It’s all the same music’), hij voert je met zijn akoestische gitaar, zijn verhalen en melancholisch stemgeluid mee op een nachtelijke roadtrip.

Zijn ziel blootleggend terwijl Kersten de Ligney (zang, percussie), Rene Kaaij (piano), Timon van Heerdt (contrabas), Pete Fisher (basgitaar), Hans Heidt (saxofoon), Naomi Findley (viool) en Lester Grainge (cello) hem spaarzaam begeleiden. Waardoor ik concludeer dat je het drie kwartier durende “Final Refuge” vol eigen werk en een schitterende interpretatie van Dylans Every Grain Of Sand innig moet koesteren.

(Johan Schoenmakers – altcountryforum)

Final Refuge review in Rootstime

Over de Nederlandse singer-songwriter Ad Vanderveen hebben we op deze ‘Rootstime’-pagina’s al heel veel weten te vertellen naar aanleiding van de releases van vorige platen. De nu 63-jarige folk- en Americana-zanger is sinds vele jaren bijzonder creatief als songschrijver en vertolker van zijn liedjes. Zijn solocarrière begon in 1993 na het uiteenvallen van de rootsrockgroep ‘Personnel’ waar hij als zanger deel van uitmaakte. Dat jaar verscheen de eerste soloplaat “Travel Light” van Ad Vanderveen. In de volgende 25 jaar bracht hij bijna elk jaar een nieuw album op de markt en voor sommige daarvan werkte hij samen met internationale artiesten zoals o.a. de Amerikaanse singer-songwriters David Olney, Eliza Gilkyson en Iain Matthews.
Sinds 2005 werd hij op zijn albums permanent vergezeld door zijn levenspartner Kersten de Ligny als harmony vocaliste bij zijn songs en als duo-vocaliste bij zijn folkduetten zoals opgenomen op zijn album “Faithful To Love” uit 2009.

De reden waarom we deze al informatie hebben opgerakeld is de release van het nieuwe album “Final Refuge” van Ad Vanderveen. Hij brengt op die plaat tien nieuwe eigen composities, aangevuld met één coverversie van Bob Dylan’s song “Every Grain Of Sand”, een nummer uit diens album “Shot Of Love” uit 1981.

De medewerkers aan deze nieuwe plaat zijn de vertrouwde Kersten de Ligny (harmony vocals) en de instrumentalisten René Kaaij (piano), Timon van Heerdt (contrabas) en Pete Fisher (basgitaar en albumproducer) met extra bijdragen van strijkers Naomi Findley (viool) en Lester Grainge (cello) en Hans Heidt (saxofoon). Ad Vanderveen legt altijd veel emoties in zijn zang en dat is deze keer niet anders in nummers als “I Tell Myself” (zie live vertolking op de video), “Homecoming”, “Know Yourself”, “Lonely Family” en afsluiter “Man Of Few Words”.

Ook typerend voor zijn werk is het feit dat zijn songteksten vaak autobiografisch zijn en over de dagdagelijkse dingen in zijn leven verhalen. Op “Final Refuge” doet hij dit o.a. in de songs “All The Same Music”, “Tinytown” en “The Signet Ring”, telkens met de door hem bespeelde akoestische gitaar in de begeleiding. Met meer dan 30 albums in zijn discografie hoeft het niet te verwonderen dat deze nieuwe plaat van Ad Vanderveen alweer een schitterende toevoeging aan dat rijke repertoire zal vormen en wellicht de aanloop is naar alweer nieuw werk dat we dan in de loop van 2020 zullen mogen verwachten.
(valsam)

I Was Hank Williams recensie Alt. Country (B)

AD VANDERVEEN “I Was Hank Williams” (Blue Rose Records / Sonic Rendezvous)
(5*****)
Het zou zomaar eens kunnen, dat Ad Vanderveen straks de allereerste wordt om met maar liefst twee platen in de eindejaarslijst van Ctrl. Alt. Country te belanden. Voor het overheerlijke “Denver Nevada” hadden we eerder dit jaar al vijf sterren veil. En ook voor het gloednieuwe “I Was Hank Williams” plakken we ze er weer alle vijf op. Al is dat dan ook een geheel en al andere plaat dan zijn voorganger geworden. Kenmerkten zowel “Worlds Within” uit 2017 als dat “Denver Nevada” zich nog door een rijke productie en dito arrangementen, dan gaat Vanderveen op z’n nieuwe worp zoals in het verleden al wel eens vaker voor een meer minimalistische benadering.
Dat album, aangereikt als een persoonlijke queeste, een zoektocht naar zelfkennis uiteindelijk leidend tot spiritualiteit, blijft dicht bij wat voor songsmeden eigenlijk gewoon altijd de kern van de zaak zou moeten zijn. Het liedje dus. De eigen stem, een harmonica en een akoestische gitaar, veel meer hebben de poëtische beslommeringen en deuntjes van Vanderveen meestal niet nodig om binnen het huidige overaanbod aan nieuwe Americana ogenblikkelijk op te vallen. Een bescheiden blazersbijdrage, wat strings en ambient soundscapes, hier en daar wat andere rootsy snaren en wat harmony vocals en dan hebben we het wel zo’n beetje gehad. Al mogen we zeker ook niet vergeten om de bijdragen van Vanderveens eigen ouders op respectievelijk kerkorgel en ragtime piano in “Live And Give It All” te vermelden. Of Wiet Helwegs dulcimerimprovisatie in wat wij persoonlijk als het absolute hoogtepunt van het album ervoeren, het epische “Song Of The Wind”. Voor dat laatste nummer baseerde Vanderveen zich op een tekst van een landgenoot, met name de vorig jaar overleden molenaar Leo Witteman.
Als luistertips zouden wij naast dat nummer vooral ook nog de ingetogen pareltjes “Sublime Indifference” en “Catch A Falling Leaf” en de zich met wat er na dit aardse bestaan nu eigenlijk komen moet inlatende titelsong “I Was Hank Williams” willen aanbevelen. Al is dat op de keper beschouwd gewoon in het wilde weg graaien in een kist tot de rand toe gevuld met parels. De kans dat u in Vanderveens aanbod hier stoot op totaal andere favorieten is allesbehalve denkbeeldig. Als we goed durfden, noemden we het hier ’s mans eigen “Nebraska”. Een veel mooier compliment is in ons universum amper denkbaar.

I Was Hank Williams recensie Rootstime (B)

De 62-jarige Nederlandse folkzanger en songschrijver Ad Vanderveen is ongetwijfeld een grote fan van de traditionele folkmuziek die Woody Guthrie en Hank Williams in de jaren ’40 tot ’60 van de vorige eeuw op plaat hebben gezet. Het zijn voorbeelden geworden en gebleven voor zijn eigen muzikale carrière die toch ook al enkele decennia op de teller heeft staan.
Hij heeft in de voorbije jaren al heel wat mooie platen uitgebracht die bij ‘Rootstime’ stuk voor stuk op een positieve bespreking konden rekenen. Zijn steun en toeverlaat bij al die albums was partner en zangeres Kersten de Ligny die op al die platen voor harmony vocals zorgde. Zo ook nu op zijn allernieuwste cd die “I Was Hank Williams” als titel kreeg, ongetwijfeld metaforisch gebaseerd op één van zijn vurigste wensen en dromen.
De albumtiteltrack krijgt u van ons mee op de bijgaande video, maar we willen u hier toch ook wijzen op enkele andere pareltjes die Ad Vanderveen voor deze nieuwe plaat heeft gecomponeerd. Zo is er het prachtige “Something Ongoing”, “Catch A Falling Leaf”, het emotionele “Heavy Heart”, de liefdesballad “Where Does Love Belong” en “Home On High” dat we in bluegrassversie en als bonustrack in balladvorm krijgen aangeboden. Een opvallende track is het vertelde verhaal in “Song Of The Wind” dat gebaseerd is op een tekst die de vorig jaar overleden Nederlandse molenaar Leo Witteman uit Neck heeft geschreven.
Toen Van Morrison in 2017 het album “Worlds Within’” van Ad Vanderveen hoorde, nodigde hij hem persoonlijk uit om zijn voorprogramma te komen verzorgen. Folkzanger John Gorka is eveneens een fan en zong met Ad Vanderveen mee in een duet op zijn plaat “Denver Nevada” van begin dit jaar. Dit bewijst toch eens te meer dat hij de erkenning van zijn idolen en medemuzikanten heeft gekregen voor zijn bijdrage aan de wereld van de betere folk- en Americanamuziek. Geheel terecht, trouwens.
(valsam)

I was Hank Williams & Denver Nevada recensie Nederlands Dagblad

I Was Hank Williams / Denver Nevada recensie Nederlands Dagblad – door Herman Veenhof

Fascinerend geluidslandschap van Ad Vanderveen.

2018 is een bijzonder jaar voor Ad Vanderveen, Hij maakte maar liefst twee platen, die heel divers en ongelooflijk goed zijn. Alleen ’s mans bescheidenheid houdt hem af van mondiale erkenning, al was het alleen maar omdat Van Morrison hem eens als voorafje bij zijn eigen optreden wilde hebben. De nieuwste cd, uitgekomen in november, is genoemd naar de titelsong I Was Hank Williams. Dat is een lekker gruizig, met vervorming opgenomen liedje in de stijl van die tragische, geniale Amerikaanse countryzanger. Ervoor komen ‘Live And Give It All’ en ‘Something Ongoing’, waarin zijn ouders Sietske van der Ploeg en Roel van der Veen meedoen, op huisorgel en piano, via een oude bandopname uit 1971. De min of meer in paren gegroepeerde songs ademen weemoed, wat spijt en een mooi terugkijkend vaarwel, met twee ontroerende fotootjes in het albumboekje. Ook al is de muziek best stevig, blijft die net als de eigenhandig geschreven Engelstalige teksten poëtisch. Je hoort de herfstbladeren vallen in het met een mooie trombone (Frans Cornelissen) opgenomen ‘Catch A Falling Leaf’en ‘Heavy Heart’.
Vanderveen gebruikt veel geluidsfragmenten op dit album. Vogeltjes zingen mee in ‘Home On High’, dat als extraatje nog een keer terugkomt en leuk hint naar ‘Mr. Tambourine Man’. Kersten de Ligny ondersteunt ook nu weer met een mooie tweede stem. Wiet Helweg op dulcimer en Pete Fisher op bas completeren de boel. Heel bijzonder zijn ook de akoestische geluiden uit de Grot van Pythagoras en de krekels van Samos, die geheel belangeloos het ritme mee snerpen. Mooie afsluiter is ‘Song Of the Wind’, met een vertaalde tekst van Leo Witteman, een Nederlandse molenaar in Neek, die in 2017 overleed.
In februari had de nijvere Nederlander met Canadese wortels ook al een plaat, Denver Nevada. De titel, een anagram van de eigen naam, is een vondst, de muziek is vol, warm en geweldig. Vanderveen wordt dan ook bijgestaan door vijf musici op een podium, waaronder Jim Morrison op viool, al betekent dat niet de wederopstanding van de vroeg gesneuvelde zanger van The Doors. De elf liedjes zijn vrolijk ironisch (‘Wooden Shoes, Wooden Hearts’) en gevoelig (‘Blackbird Singing A Blue Note’) tegelijk, achter de schijnbare eenvoud schuilt een dankbaar mens. <

I Was Hank Williams / Denver Nevada (Still Life)
Ad Vanderveen. Blue Rose/Sonic RendezVous / Continental Record Services

+ sublieme songs van een integer vakman
+ weer twee albums die echt iets toevoegen

Video
I Was Hank Williams

Ad Vanderveen – Denver Nevada full titletrack and album info

Denver Nevada recensie www.ctrlaltcountry.be

AD VANDERVEEN “Denver Nevada (Still Life)” (Continental Song City)
(5*****)
Aan goede tot zelfs ronduit uitstekende Americana releases vooralsnog geen gebrek in 2018, maar deze schatten we hier toch nog net wat hoger dan de meeste daarvan in. Een nieuwe van Ad Vanderveen, da’s sowieso altijd al een feest, maar deze is in al zijn bescheidenheid niks minder dan hors catégorie. Dit is een singer-songwriter masterclass. Eenvoud verheven tot kunst. Met songs onder meer opgehangen aan inmiddels zo ongeveer tot op het bot afgekloven universele thema’s als eenzaamheid en verlangen, dat wel, maar toch. In de vakbekwame handen van Vanderveen veranderen deze terstond weer in goud. De Midas touch noemen ze zoiets.
Gek, om dezelfde man zich in openingsnummer “Another Song” aan de zijde van collega John Gorka horen af te vragen, of hij ooit nog wel eens een liedje schrijven zal. Wij kunnen het ons amper anders voorstellen, beste Ad! Zeker als ze van dezelfde oorstrelend mooie kwaliteit eruit blijven rollen als dingen als de ingetogen desolate beauty “Big Old Lonely Feeling”, als de ook al bijzonder fraaie, met fijne blazers opgewaardeerde schuifelaar “Backroads Of Hope”, als het op de keper beschouwd met een anagram van de eigen naam als titel gezegende “Denver Nevada”, als het zomers heupwiegende, aan een Canadese zegswijze opgehangen “Wooden Shoes, Wooden Head”, Wouldn’t Listen” of als de berustende ballad “My Sweet, Crushed Angel”. Iets wat je eigenlijk eerder uit de koker van iemand als een Willie Nelson verwachten zou, dat laatste liedje. En dat bedoelen we dan als een serieus compliment.
Voor de productie van deze aanrader van formaat tekende Pete Fisher (ook bas en percussie). Andere erbij betrokkenen waren onder meer Kersten de Ligny (zang en percussie), Rene Kaaij (piano, keyboards, accordeon, conga’s, drums, omnichord en zang, Jim Morrison (viool), Frans Cornelissen (trombone), Wouter van Bemmel (trompet), Linley Hamilton (eveneens trompet) en Rogier van der Erve (drums). Zelf nam Vanderveen naast de zang ook gitaar- en harmonicawerk en wat pianovlijt voor zijn rekening.
Van de vele, vele Ad Vanderveen-platen in ons bezit is deze in no time uitgegroeid tot onze absolute favoriet. Een plaat bestemd voor de eeuwigheid!
(Benny Metten)