Final Refuge CD

AD VANDERVEEN  ‘Final Refuge‘ – Press release sheet – 

 

It’s new, yet nothing new; more of the same, yet different; it’s trusted like a good friendship that is gaining in depth and quality over time, yet is often taken for granted.This much could be said about the work of songwriter and singer Ad Vanderveen and his new offering ‘Final Refuge‘.
With little fanfare and in a steady flow, this prolific writer produces groups of songs that seem to form their own unity and make up the story of an album. Just about every year a new CD is added to an ever growing catalog that started back in the early 90’s.

While his work is often compared to greats like Neil Young, Bob Dylan or Townes Van Zandt, Ad Vanderveen could well be considered one of the most obscure and reluctant superstars the world has never seen. Despite the size of – and high critical acclaim for – his artistic output both on records and in live performances he has maintained a low profile and, in his own words calls; ‘the inner eye a greater priority than the public eye’.

In Final Refuges lyrical content, spiritual and mystical themes alternate with more mundane affairs, covering subject matter that most serious and grown up music lovers could relate to like reflections on transience, love and faith, as well as more personal inquisition, self-knowledge and worldly philosophy.
The recording sessions were done in an intimate and interactive setting, with an acoustic combo or with just acoustic guitar. The performances have the inspired, in the moment and heartfelt immediacy that we’ve come to expect from Ad. “This is chamber music, made on the spot where most songs took shape and where they sound best”, he explains.

Where the previous album with the somewhat intriguing title I Was Hank Williams (2018) was characterized by a rather unconventional multitrack field-recording approach, ‘Final Refuge is a well balanced and rounded whole, with a consistent atmosphere and rich ambient sound throughout.
Acoustic instruments like guitar, piano, upright bass, banjo, hang drum and percussion weave through the minimal chord structures that support the poetry always central to Vanderveen’s work.

“This album came about very organically, following the flow of the writing in a down-home atmosphere. Playing with my trusted combo (Timon van Heerdt – upright bass; Rene Kaaij – piano, hang drum; and Pete Fisher – percussion, production) was like a true homecoming and gave some of the pieces an improvisational touch. To top things off, harmony singing by Kersten de Ligny and some  guest players on strings and horns enhanced the picture like a frame around a painting”, AV comments on the new album. Final Refuge is scheduled for release by Continental Rose, a joint-venture between CRS Records and Blue Rose Records, on november 8 2019.
 

                                                                                 *****

“Ad Vanderveen sings simple songs. Songs about love, longing, wandering and coming home.
He performs these songs with their familiar images in an unpretentious, matter of fact manner.
His voice is a good one and his guitar playing is direct and honest. But we’ve all heard hotter licks and more acrobatic vocals. So, what makes these songs so unique and these performances so powerful?

We tend to associate depth with complexity when, in fact, it is only the simple things that have depth. The truth needs telling just once while a lie needs to be repeated and embellished upon over and over again.
You only have to hear Ad sing a song once to tap into its meaning and the feeling will grow stronger and deeper with more listenings. His music has an honesty and humility that is remarkable.

In Latin, Ad means toward. There is a feeling of moving toward something in Ad Vanderveen’s music. Something deep. Something powerful”. (From liner notes by David Olney)

I Was Hank Williams recensie Alt. Country (B)

AD VANDERVEEN “I Was Hank Williams” (Blue Rose Records / Sonic Rendezvous)
(5*****)
Het zou zomaar eens kunnen, dat Ad Vanderveen straks de allereerste wordt om met maar liefst twee platen in de eindejaarslijst van Ctrl. Alt. Country te belanden. Voor het overheerlijke “Denver Nevada” hadden we eerder dit jaar al vijf sterren veil. En ook voor het gloednieuwe “I Was Hank Williams” plakken we ze er weer alle vijf op. Al is dat dan ook een geheel en al andere plaat dan zijn voorganger geworden. Kenmerkten zowel “Worlds Within” uit 2017 als dat “Denver Nevada” zich nog door een rijke productie en dito arrangementen, dan gaat Vanderveen op z’n nieuwe worp zoals in het verleden al wel eens vaker voor een meer minimalistische benadering.
Dat album, aangereikt als een persoonlijke queeste, een zoektocht naar zelfkennis uiteindelijk leidend tot spiritualiteit, blijft dicht bij wat voor songsmeden eigenlijk gewoon altijd de kern van de zaak zou moeten zijn. Het liedje dus. De eigen stem, een harmonica en een akoestische gitaar, veel meer hebben de poëtische beslommeringen en deuntjes van Vanderveen meestal niet nodig om binnen het huidige overaanbod aan nieuwe Americana ogenblikkelijk op te vallen. Een bescheiden blazersbijdrage, wat strings en ambient soundscapes, hier en daar wat andere rootsy snaren en wat harmony vocals en dan hebben we het wel zo’n beetje gehad. Al mogen we zeker ook niet vergeten om de bijdragen van Vanderveens eigen ouders op respectievelijk kerkorgel en ragtime piano in “Live And Give It All” te vermelden. Of Wiet Helwegs dulcimerimprovisatie in wat wij persoonlijk als het absolute hoogtepunt van het album ervoeren, het epische “Song Of The Wind”. Voor dat laatste nummer baseerde Vanderveen zich op een tekst van een landgenoot, met name de vorig jaar overleden molenaar Leo Witteman.
Als luistertips zouden wij naast dat nummer vooral ook nog de ingetogen pareltjes “Sublime Indifference” en “Catch A Falling Leaf” en de zich met wat er na dit aardse bestaan nu eigenlijk komen moet inlatende titelsong “I Was Hank Williams” willen aanbevelen. Al is dat op de keper beschouwd gewoon in het wilde weg graaien in een kist tot de rand toe gevuld met parels. De kans dat u in Vanderveens aanbod hier stoot op totaal andere favorieten is allesbehalve denkbeeldig. Als we goed durfden, noemden we het hier ’s mans eigen “Nebraska”. Een veel mooier compliment is in ons universum amper denkbaar.

Best indie albums of 2018 Goldmine Magazine – by Lee Zimmerman

Ad Vanderven boasts an extensive resume as both a singer and songwriter, as well as a tenure with Iain Matthews and the Brit folk trio known as Plainsong. Still, it’s Ad on his own that’s drawn the majority of attention throughout his career, and with his latest effort, I Was Hank Williams, he focuses on songs drawn from a vintage motif. Granted, there’s little here that actually references the album’s namesake, but several tracks do take on Dylan-esque designs, thanks to Vanderveen’s rustic-sounding vocals and an adept acoustic style drawn from poetic narratives and a genuinely soothing sensibility.
Lee Zimmerman – Goldmine 2018.

https://www.goldminemag.com/blogs/the-best-indie-albums-of-2018

I Was Hank Williams recensie Rootstime (B)

De 62-jarige Nederlandse folkzanger en songschrijver Ad Vanderveen is ongetwijfeld een grote fan van de traditionele folkmuziek die Woody Guthrie en Hank Williams in de jaren ’40 tot ’60 van de vorige eeuw op plaat hebben gezet. Het zijn voorbeelden geworden en gebleven voor zijn eigen muzikale carrière die toch ook al enkele decennia op de teller heeft staan.
Hij heeft in de voorbije jaren al heel wat mooie platen uitgebracht die bij ‘Rootstime’ stuk voor stuk op een positieve bespreking konden rekenen. Zijn steun en toeverlaat bij al die albums was partner en zangeres Kersten de Ligny die op al die platen voor harmony vocals zorgde. Zo ook nu op zijn allernieuwste cd die “I Was Hank Williams” als titel kreeg, ongetwijfeld metaforisch gebaseerd op één van zijn vurigste wensen en dromen.
De albumtiteltrack krijgt u van ons mee op de bijgaande video, maar we willen u hier toch ook wijzen op enkele andere pareltjes die Ad Vanderveen voor deze nieuwe plaat heeft gecomponeerd. Zo is er het prachtige “Something Ongoing”, “Catch A Falling Leaf”, het emotionele “Heavy Heart”, de liefdesballad “Where Does Love Belong” en “Home On High” dat we in bluegrassversie en als bonustrack in balladvorm krijgen aangeboden. Een opvallende track is het vertelde verhaal in “Song Of The Wind” dat gebaseerd is op een tekst die de vorig jaar overleden Nederlandse molenaar Leo Witteman uit Neck heeft geschreven.
Toen Van Morrison in 2017 het album “Worlds Within’” van Ad Vanderveen hoorde, nodigde hij hem persoonlijk uit om zijn voorprogramma te komen verzorgen. Folkzanger John Gorka is eveneens een fan en zong met Ad Vanderveen mee in een duet op zijn plaat “Denver Nevada” van begin dit jaar. Dit bewijst toch eens te meer dat hij de erkenning van zijn idolen en medemuzikanten heeft gekregen voor zijn bijdrage aan de wereld van de betere folk- en Americanamuziek. Geheel terecht, trouwens.
(valsam)

I Was Hank Williams review Hooked On Music (D)

Es heißt zwar so schön “It’s the singer, not the song”, doch manchmal sind es auch Singer und Songs, die gemeinsam für etwas stehen, nämlich gleichermaßen Authentizität und Aussage, Harmonie und Suche nach etwas, das sich nicht gleich beim ersten Hören erschliessen mag.
Ad Vanderveen, der niederländische Schöngeist, ist einer dieser wandelbaren Vertreter. Stets wandelnd zwischen krachledernem Neil Young (wie 2016 bei seiner “Stellar Cellar Band”) und ein bisschen John Steinbeck oder Springsteens “Nebraska” und “Tom Joad” Phase, wie auf seinem neuen, seinem 28. Album “I Was Hank Williams”. Ein Titel der allerdings eher Metaphorisch gemeint ist.
Vanderveen zwingt zum Zuhören, setzt auf Texte mit Tiefgang und bringt, wenn es wie zu Heavy Heart durchaus passend erscheint, neben vielen akustischen Gitarren auch gerne mal eine zart gespielte elektrische Gitarre ein und schmückt das mit Kersten de Lignys Harmony Vocals und Harmonium versehene fragile und liebenswerte Where Does Love Belongtrefflich aus.
Vanderveen benötigt kein großes Brimborium, um kleine songwriterische Gemmen zu schaffen und belässt es geschmackssicher beim Titelsong dabei, ein wenig in Richtung Kris Kristofferson zu flirten.
Vanderveen kreiert mit “I Was Hank Williams” ein hübsches, beschauliches Kleinod, das mit dem sparsamen und punktgenauen Catch A Falling Leafnebst gezupfter Gitarre und bezauberndem zarten Blech und Streichern daherkommt und des Hörers Seele baumeln lässt.
Rundum ein entspanntes Album mit viel Tiefgang und purer Schönheit, das auch nach mehrmaligem Hören immer neue Details preiszugeben vermag.

I was Hank Williams & Denver Nevada recensie Nederlands Dagblad

I Was Hank Williams / Denver Nevada recensie Nederlands Dagblad – door Herman Veenhof

Fascinerend geluidslandschap van Ad Vanderveen.

2018 is een bijzonder jaar voor Ad Vanderveen, Hij maakte maar liefst twee platen, die heel divers en ongelooflijk goed zijn. Alleen ’s mans bescheidenheid houdt hem af van mondiale erkenning, al was het alleen maar omdat Van Morrison hem eens als voorafje bij zijn eigen optreden wilde hebben. De nieuwste cd, uitgekomen in november, is genoemd naar de titelsong I Was Hank Williams. Dat is een lekker gruizig, met vervorming opgenomen liedje in de stijl van die tragische, geniale Amerikaanse countryzanger. Ervoor komen ‘Live And Give It All’ en ‘Something Ongoing’, waarin zijn ouders Sietske van der Ploeg en Roel van der Veen meedoen, op huisorgel en piano, via een oude bandopname uit 1971. De min of meer in paren gegroepeerde songs ademen weemoed, wat spijt en een mooi terugkijkend vaarwel, met twee ontroerende fotootjes in het albumboekje. Ook al is de muziek best stevig, blijft die net als de eigenhandig geschreven Engelstalige teksten poëtisch. Je hoort de herfstbladeren vallen in het met een mooie trombone (Frans Cornelissen) opgenomen ‘Catch A Falling Leaf’en ‘Heavy Heart’.
Vanderveen gebruikt veel geluidsfragmenten op dit album. Vogeltjes zingen mee in ‘Home On High’, dat als extraatje nog een keer terugkomt en leuk hint naar ‘Mr. Tambourine Man’. Kersten de Ligny ondersteunt ook nu weer met een mooie tweede stem. Wiet Helweg op dulcimer en Pete Fisher op bas completeren de boel. Heel bijzonder zijn ook de akoestische geluiden uit de Grot van Pythagoras en de krekels van Samos, die geheel belangeloos het ritme mee snerpen. Mooie afsluiter is ‘Song Of the Wind’, met een vertaalde tekst van Leo Witteman, een Nederlandse molenaar in Neek, die in 2017 overleed.
In februari had de nijvere Nederlander met Canadese wortels ook al een plaat, Denver Nevada. De titel, een anagram van de eigen naam, is een vondst, de muziek is vol, warm en geweldig. Vanderveen wordt dan ook bijgestaan door vijf musici op een podium, waaronder Jim Morrison op viool, al betekent dat niet de wederopstanding van de vroeg gesneuvelde zanger van The Doors. De elf liedjes zijn vrolijk ironisch (‘Wooden Shoes, Wooden Hearts’) en gevoelig (‘Blackbird Singing A Blue Note’) tegelijk, achter de schijnbare eenvoud schuilt een dankbaar mens. <

I Was Hank Williams / Denver Nevada (Still Life)
Ad Vanderveen. Blue Rose/Sonic RendezVous / Continental Record Services

+ sublieme songs van een integer vakman
+ weer twee albums die echt iets toevoegen

Video
I Was Hank Williams

Ad Vanderveen – Denver Nevada full titletrack and album info

I Was Hank Williams CD press info sheet

Ad Vanderveen
I Was Hank Williams
(songs, adventures & left-field recordings)

Reminiscent of works like John Steinbeck’s ‘Travels With Charlie’ or Bruce Springsteen’s ‘Nebraska’, the new album ‘I Was Hank Williams’ by songwriter and singer Ad Vanderveen is a personal quest and an adventure.

It is a quest for self-knowledge leading to spirituality, and an investigation into the origin of a dream. A dream that is old and has led the writer down a long road of countless songs and many records.
It has a strong fascination for the new world, and is anchored in the old one.
Remarkable of Vanderveen’s work may be the insights and influences of Eastern philosophy, which he has studied and practised over the years, that shine a special light on different subjects, within a musical context of a distinct Western character.

Writing is like breathing for Ad and, although it doesn’t come quite as easy, it is a bare necessity for him, and so is playing. He is undoubtedly one of the most prolific writers in the genre and his work is considered to be of a consistent high level by fans, critics and peers (recently none other than Van Morrison personally invited him to be his opening act). Almost every year a new collection of AV songs in a different sphere and setting presents itself as a CD.

This year there’s even two;
Where the previous releases, the diptych of ‘Worlds Within’ (2017) and ‘Denver Nevada’ (2018) were characterized by somewhat more extensive production and arrangements than is Vanderveen’s usual MO, for ‘I Was Hank Williams’ there was a more minimal, direct and on the move approach.
Voice and guitar, poem and music, remain center stage and keep the listener close to the content of the songs.

Around the basics, recorded in lo or hi-fi, charming and effective embellishments of horn and string arrangements, harmony vocals and old rootsy string instruments are weaved throughout the album, as well as ambient soundscapes enhancing the songs’ atmospheres.

According to Ad: ‘A song should be able to stand on its own feet and come across without any bells and whistles, otherwise I don’t see the point in what I’m doing. It strikes me as disproportionate how much music seems to revolve around production, arrangement and even marketing these days. It’s like the packaging is more important than the content, while a song in itself is already something magical and miraculous; a poem and a message with a melody, a rhythm and a title – something complete with a distinct own identity, like a world you can live in. As for capturing it, I’ve always believed that special moments and situations shouldn’t be overruled by technical standards. Fortunately nowadays we can carry around decent sound quality recording facilities in our pockets, so more than ever it’s “The Moment That Matters”, to quote a song’.

It is these moments the listener can be drawn into like in a very personal story, as in old folk tradition, and is able to visualize his or her own images and spheres, like reading a good book.
As do many of his predecessors, old masters like Bob Dylan, Van Morrison or Neil Young, Ad Vanderveen has an instinctive way of working;

‘The Muse is a very fleeting and evasive thing and you have to catch it while it’s there. This goes for all of these recordings; they were made right after or sometimes even during the writing of the song, in the stage where the images and pictures are fresh and lively and close to their origin.
Sometimes this was in a studio and sometimes in special locations like an old auditorium, or even the cave of Pythagoras. That Muse is certainly also present in the ambient spheres and sonic souvenirs of special moments that accompany these songs. A highlight being reuniting my mom and dad musically, on church organ and ragtime piano respectively, in a little piece called Live and Give It All’.

I Was Hank Williams’ is set for release on Blue Rose Records on November 16 2018.

Denver Nevada review Goldmine by Lee Zimmerman

Denver Nevada, the new album from Dutch singer and songwriter Ad Vanderveen, further affirms his prowess as a journeyman singer/songwriter who has quite a way with supple melody, passion and purpose.
Vanderveen’s been plying his trade for quite awhile now, making gradual inroads outside his native Holland, but still missing the bigger breakthrough that he so clearly deserves. Boasting certain similarities to other European-based troubadours like Iain Matthews, Elliott Murphy and others of a similar lilt and persuasion, Vanderveen’s winsome narratives and spoken dialogues convey a personal conviction that’s by turns both stirring and sublime.
While every album of his has resonated well, Denver, Nevada strikes an instant chord, a travelogue of sorts that combines scenes and sounds in a strikingly sensual way. In a larger sense, it fully embraces Vanderveen’s knack for imagery and observation, and, given adequate exposure, it ought to establish him as an artist for the ages, one whose skills define the very essence of a true modern minstrel. We can only hope that indeed, Denver, Nevada puts him on the map.

By Lee Zimmerman, Goldmine April 2018

Denver Nevada recensie www.ctrlaltcountry.be

AD VANDERVEEN “Denver Nevada (Still Life)” (Continental Song City)
(5*****)
Aan goede tot zelfs ronduit uitstekende Americana releases vooralsnog geen gebrek in 2018, maar deze schatten we hier toch nog net wat hoger dan de meeste daarvan in. Een nieuwe van Ad Vanderveen, da’s sowieso altijd al een feest, maar deze is in al zijn bescheidenheid niks minder dan hors catégorie. Dit is een singer-songwriter masterclass. Eenvoud verheven tot kunst. Met songs onder meer opgehangen aan inmiddels zo ongeveer tot op het bot afgekloven universele thema’s als eenzaamheid en verlangen, dat wel, maar toch. In de vakbekwame handen van Vanderveen veranderen deze terstond weer in goud. De Midas touch noemen ze zoiets.
Gek, om dezelfde man zich in openingsnummer “Another Song” aan de zijde van collega John Gorka horen af te vragen, of hij ooit nog wel eens een liedje schrijven zal. Wij kunnen het ons amper anders voorstellen, beste Ad! Zeker als ze van dezelfde oorstrelend mooie kwaliteit eruit blijven rollen als dingen als de ingetogen desolate beauty “Big Old Lonely Feeling”, als de ook al bijzonder fraaie, met fijne blazers opgewaardeerde schuifelaar “Backroads Of Hope”, als het op de keper beschouwd met een anagram van de eigen naam als titel gezegende “Denver Nevada”, als het zomers heupwiegende, aan een Canadese zegswijze opgehangen “Wooden Shoes, Wooden Head”, Wouldn’t Listen” of als de berustende ballad “My Sweet, Crushed Angel”. Iets wat je eigenlijk eerder uit de koker van iemand als een Willie Nelson verwachten zou, dat laatste liedje. En dat bedoelen we dan als een serieus compliment.
Voor de productie van deze aanrader van formaat tekende Pete Fisher (ook bas en percussie). Andere erbij betrokkenen waren onder meer Kersten de Ligny (zang en percussie), Rene Kaaij (piano, keyboards, accordeon, conga’s, drums, omnichord en zang, Jim Morrison (viool), Frans Cornelissen (trombone), Wouter van Bemmel (trompet), Linley Hamilton (eveneens trompet) en Rogier van der Erve (drums). Zelf nam Vanderveen naast de zang ook gitaar- en harmonicawerk en wat pianovlijt voor zijn rekening.
Van de vele, vele Ad Vanderveen-platen in ons bezit is deze in no time uitgegroeid tot onze absolute favoriet. Een plaat bestemd voor de eeuwigheid!
(Benny Metten)

Denver Nevada recensie ingeplugd.nl

http://ingeplugd.nl/node/664

Denver Nevada (Still Life) is een van de fijnere albums van het eerste kwartaal. Fijn is een beetje een raar woord, maar ik kan geen beter woord vinden dat de begrippen goed, sympathiek en prettig om naar te luisteren omvat. Dit is namelijk allemaal van toepassing op het zoveelste album van Ad Vanderveen, Nederlander met Canadese genen. Net als Ted-Jan Bloemen, die andere mix van Canada en Nederland, is Vanderveen van gouden klasse.
Het album bevat elf no nonsense americana-liedjes en opent sterk met Another Songwaarin sporen van Neil Young doorklinken. Akoestische gitaar, harmonica, die nasale stem, het klinkt meteen vertrouwd. Een vergelijking met Neil Young heeft Vanderveen trouwens helemaal niet nodig, want de kwaliteit van zijn songwriting en performance zijn het niveau van zo’n discussie allang voorbij.
Vorig jaar bracht Vanderveen twee albums uit en nu is er alweer een nieuw album. Droogt de bron dan nooit op? Die vraag beantwoordt hij meteen zelf in dat Another Song, een bescheiden duetje met John Gorka. En hoe dat allemaal zo komt zingt hij in Denver Nevada (Still Life), een nummer met vaart, melodie en tempowisselingen, een leuke woordgrap ook. Heel mooi geïnstrumenteerd allemaal, let even op die dansende basnoten. De muzikaliteit is trouwens over het hele album schitterend, met blazers en strijkinstrumenten als extra lagen. Mijn favoriet is Blackbird Singing a Blue Note, een ode aan de natuur – vind ik – en sowieso een lied van een prachtige eenvoud. Allemachtig wat is dit goed! Maar ook die tien andere nummers zijn van een constante, hoge kwaliteit.
(Frans de Jonge)