Treasure Keepers

Treasure Keepers is the first real solo album by singer-songwriter Ad Vanderveen.

Performed alone in a studio/theater ambience with no audience, it features nine and a half new original songs and one and a half covers.

The content and poetry are of a personal / spiritual / topical nature and are kept center-stage, framed by a variety of sounds, ranging from airy acoustic to grungy electric.

Starting off with a dedication to colleague, friend and mentor David Olney, who recently passed away, Vanderveen’s songs address subjects like life and death, creativity, change and pandemic times, as well as love transcending all of these in some more meditative pieces. The disc ends with Motherland, a grungy electric rendition of the Dutch national anthem, with Vanderveen’s own lyrics taking it to a more universal and spiritual plane.

The other cover on Treasure Keepers is ‘If I Can Do It So Can You’ by Lee Clayton, a song Ad claims had a life-changing impact on him in the late 1970s.
While the performances are spontaneous and minimal, the soundscape is intricate and has been realized with help of the the finest of people and equipment available in the field of audio.

Ad Vanderveen about Treasure Keepers:
“I’ve often heard myself say ‘a song should be able to stand on its own two feet, but I’d never really made a record like that. It was time to practise what I preach: one shot on the spot with no overdubs – a bold and daring choice if I do say so myself – and if a song wouldn’t stand up to it, it simply wouldn’t come to life. It took a sense of ruthless vulnerability to present my new material in this way that turned out feeling very rewarding”.

Treasure Keepers will be released in the summer of 2020.

Lonesome Highway review Final Refuge

An invitation by Van Morrison to be his opening act is a compliment any singer songwriter would be proud of. Such was the positive impression Ad Vanderveen’s 2017 album WORLDS WITHIN made on Van the Man, that this gesture was made by him and gratefully accepted.

Dutch born but with Canadian parentage, Vanderveen has been performing solo, as a duo with Kersten de Ligny and with his electric band The O’Neils, throughout a career that spans over twenty-five years and boasts over thirty albums. Despite that output and its quality, he remains very much under the radar yet hugely regarded by his peers, which includes John Gorka, Dave Olney, Eliza Gilkyson and writer Joe Boyd, to name but a few.

His latest offering is an impressive collection of eleven songs, uncomplicated stories that visit simple every day occurrences, yet demand your undivided attention. Whereas many artists draw you in initially with melody, Vanderveen, in classic singer songwriter style, stops you in your tracks with his lyrics.

Dylan’s ‘Every Grain Of Sand’ is remodelled and covered, but it’s the original material that stands out. ‘Know Yourself’ certainly does just that, a reminder of the power of our inner selves and our capabilities to self-cleanse and survive. ‘Tinytown’ revisits times gone by and considers how particular people and places change over time, yet others appear timeless. ‘Coming Home’ has a mid-70’s California ring to it. ‘The Signet Ring’, the album’s most powerful track, speaks of a broken and detached family and a path to forgiveness and healing.

You get the impression that Vanderveen never had ambitions to be a household name. More important to him has been his carefully measured and refined writing, always without compromise. He has achieved this once again with FINAL REFUGE, another delightful chapter of stories, impressively put to music.

Review by Declan Culliton – Lonesome Highway

Final Refuge review GoldmineMagazine

The only thing worse than a deserving artist being momentarily ignored is a deserving who’s consistently ignored. Singer-songwriter Ad Vanderveen deserves far better than the lack of attention he’s been accorded and even the fact that he hails from distant environs — Norway to be specific — doesn’t excuse the fact that he’s decidedly unknown in this corner of the world.

Perhaps it’s due to his decidedly mellow and melodic sound; indeed, it seems like the most noticed performers are those that make the most noise. Still, given Vanderveen’s 40-year career, one that extends back to the ‘70s, the blame is likely due to the lack of promotion and the inability of a Stateside label to take add adequate notice.

Enough grousing however — Vanderveen’s current effort, the superb Final Refuge, deserves to elevate his status significantly, and if it doesn’t, then we’re all the worse off as a result. Those that tend to favor the softer musings of John Stewart, Townes Van Zandt, Gordon Lightfoot and Neil Young — note his shout-outs in the song “Tinytown” — ought to pay particular attention and recognize the talent that’s eluded them up until now.
Here’s the bottom line — Ad is exceptional.

(Lee Zimmerman – Goldmine Magazine)

Final Refuge review Lust For Life

Heeft Ad Vanderveen eigenlijk wel eens een slechte plaat gemaakt? Wie het weet, mag het zeggen.
Zijn produktie is enorm. Sinds begin jaren negentig elk jaar steevast een plaat en soms zelfs meerdere.
Onderwijl wordt deze Nederlander met Canadese roots immer vergeleken met Neil Young, terwijl hij alles behalve een epigoon is.
Final Refuge is erg fraai intiem opgenomen in zijn huiskamer met zijn vaste combo.
Rond een bijzonder geslaagde cover van Bob Dylans Every Grain Of Sand bouwt hij tien eigen songs die daar in poëtische kracht niet voor onderdoen.
De rode draad in deze songs is thuiskomen, zowel letterlijk als figuurlijk.
Een man die de herfst van zijn leven nadert en in zekere zin een balans opmaakt, terwijl hij in spiritueel en creatief opzicht dichter bij huis en zichzelf komt.
Als singer-songwriter kent Vanderveen in Nederland en verre omstreken zijn gelijke niet en hij lijkt alsmaar beter te worden.
(**** Herman van der Horst – Lust For Life magazine, december 2019)

Final Refuge review Altcountryforum

Ah fijn. Eindelijk weer eens een plaatje waar ik ongegeneerd de nodige superlatieven uit de kast kan trekken. De 63-jarige singer-songwriter Ad vanderveen is een maker en vertolker van briljante en ragfijne liedjes. Hij grossiert geruime tijd op overtuigende wijze in bescheiden meesterwerkjes met liedjes, die stilletjes je hart weet te veroveren. Stuk voor stuk van een rustige en verhalende pracht. Vanderveen is dan ook een vertrouwde waarde in het americana en folkwereldje.

De hoeveelste in Vanderveens discografie “Final Refuge” is weet ik niet meer. Ben inmiddels de tel kwijtgeraakt. Waar Ad de grenzen van het genre nauwelijks opzoekt (‘Harping on the same tune/Whatever instrument you play on/ Whatever song you do/ It’s all the same music’), hij voert je met zijn akoestische gitaar, zijn verhalen en melancholisch stemgeluid mee op een nachtelijke roadtrip.

Zijn ziel blootleggend terwijl Kersten de Ligney (zang, percussie), Rene Kaaij (piano), Timon van Heerdt (contrabas), Pete Fisher (basgitaar), Hans Heidt (saxofoon), Naomi Findley (viool) en Lester Grainge (cello) hem spaarzaam begeleiden. Waardoor ik concludeer dat je het drie kwartier durende “Final Refuge” vol eigen werk en een schitterende interpretatie van Dylans Every Grain Of Sand innig moet koesteren.

(Johan Schoenmakers – altcountryforum)

Final Refuge review in Rootstime

Over de Nederlandse singer-songwriter Ad Vanderveen hebben we op deze ‘Rootstime’-pagina’s al heel veel weten te vertellen naar aanleiding van de releases van vorige platen. De nu 63-jarige folk- en Americana-zanger is sinds vele jaren bijzonder creatief als songschrijver en vertolker van zijn liedjes. Zijn solocarrière begon in 1993 na het uiteenvallen van de rootsrockgroep ‘Personnel’ waar hij als zanger deel van uitmaakte. Dat jaar verscheen de eerste soloplaat “Travel Light” van Ad Vanderveen. In de volgende 25 jaar bracht hij bijna elk jaar een nieuw album op de markt en voor sommige daarvan werkte hij samen met internationale artiesten zoals o.a. de Amerikaanse singer-songwriters David Olney, Eliza Gilkyson en Iain Matthews.
Sinds 2005 werd hij op zijn albums permanent vergezeld door zijn levenspartner Kersten de Ligny als harmony vocaliste bij zijn songs en als duo-vocaliste bij zijn folkduetten zoals opgenomen op zijn album “Faithful To Love” uit 2009.

De reden waarom we deze al informatie hebben opgerakeld is de release van het nieuwe album “Final Refuge” van Ad Vanderveen. Hij brengt op die plaat tien nieuwe eigen composities, aangevuld met één coverversie van Bob Dylan’s song “Every Grain Of Sand”, een nummer uit diens album “Shot Of Love” uit 1981.

De medewerkers aan deze nieuwe plaat zijn de vertrouwde Kersten de Ligny (harmony vocals) en de instrumentalisten René Kaaij (piano), Timon van Heerdt (contrabas) en Pete Fisher (basgitaar en albumproducer) met extra bijdragen van strijkers Naomi Findley (viool) en Lester Grainge (cello) en Hans Heidt (saxofoon). Ad Vanderveen legt altijd veel emoties in zijn zang en dat is deze keer niet anders in nummers als “I Tell Myself” (zie live vertolking op de video), “Homecoming”, “Know Yourself”, “Lonely Family” en afsluiter “Man Of Few Words”.

Ook typerend voor zijn werk is het feit dat zijn songteksten vaak autobiografisch zijn en over de dagdagelijkse dingen in zijn leven verhalen. Op “Final Refuge” doet hij dit o.a. in de songs “All The Same Music”, “Tinytown” en “The Signet Ring”, telkens met de door hem bespeelde akoestische gitaar in de begeleiding. Met meer dan 30 albums in zijn discografie hoeft het niet te verwonderen dat deze nieuwe plaat van Ad Vanderveen alweer een schitterende toevoeging aan dat rijke repertoire zal vormen en wellicht de aanloop is naar alweer nieuw werk dat we dan in de loop van 2020 zullen mogen verwachten.
(valsam)

Final Refuge CD

AD VANDERVEEN  ‘Final Refuge‘ – Press release sheet – 

 

It’s new, yet nothing new; more of the same, yet different; it’s trusted like a good friendship that is gaining in depth and quality over time, yet is often taken for granted.This much could be said about the work of songwriter and singer Ad Vanderveen and his new offering ‘Final Refuge‘.
With little fanfare and in a steady flow, this prolific writer produces groups of songs that seem to form their own unity and make up the story of an album. Just about every year a new CD is added to an ever growing catalog that started back in the early 90’s.

While his work is often compared to greats like Neil Young, Bob Dylan or Townes Van Zandt, Ad Vanderveen could well be considered one of the most obscure and reluctant superstars the world has never seen. Despite the size of – and high critical acclaim for – his artistic output both on records and in live performances he has maintained a low profile and, in his own words calls; ‘the inner eye a greater priority than the public eye’.

In Final Refuges lyrical content, spiritual and mystical themes alternate with more mundane affairs, covering subject matter that most serious and grown up music lovers could relate to like reflections on transience, love and faith, as well as more personal inquisition, self-knowledge and worldly philosophy.
The recording sessions were done in an intimate and interactive setting, with an acoustic combo or with just acoustic guitar. The performances have the inspired, in the moment and heartfelt immediacy that we’ve come to expect from Ad. “This is chamber music, made on the spot where most songs took shape and where they sound best”, he explains.

Where the previous album with the somewhat intriguing title I Was Hank Williams (2018) was characterized by a rather unconventional multitrack field-recording approach, ‘Final Refuge is a well balanced and rounded whole, with a consistent atmosphere and rich ambient sound throughout.
Acoustic instruments like guitar, piano, upright bass, banjo, hang drum and percussion weave through the minimal chord structures that support the poetry always central to Vanderveen’s work.

“This album came about very organically, following the flow of the writing in a down-home atmosphere. Playing with my trusted combo (Timon van Heerdt – upright bass; Rene Kaaij – piano, hang drum; and Pete Fisher – percussion, production) was like a true homecoming and gave some of the pieces an improvisational touch. To top things off, harmony singing by Kersten de Ligny and some  guest players on strings and horns enhanced the picture like a frame around a painting”, AV comments on the new album. Final Refuge is scheduled for release by Continental Rose, a joint-venture between CRS Records and Blue Rose Records, on november 8 2019.
 

                                                                                 *****

“Ad Vanderveen sings simple songs. Songs about love, longing, wandering and coming home.
He performs these songs with their familiar images in an unpretentious, matter of fact manner.
His voice is a good one and his guitar playing is direct and honest. But we’ve all heard hotter licks and more acrobatic vocals. So, what makes these songs so unique and these performances so powerful?

We tend to associate depth with complexity when, in fact, it is only the simple things that have depth. The truth needs telling just once while a lie needs to be repeated and embellished upon over and over again.
You only have to hear Ad sing a song once to tap into its meaning and the feeling will grow stronger and deeper with more listenings. His music has an honesty and humility that is remarkable.

In Latin, Ad means toward. There is a feeling of moving toward something in Ad Vanderveen’s music. Something deep. Something powerful”. (From liner notes by David Olney)

I Was Hank Williams recensie Alt. Country (B)

AD VANDERVEEN “I Was Hank Williams” (Blue Rose Records / Sonic Rendezvous)
(5*****)
Het zou zomaar eens kunnen, dat Ad Vanderveen straks de allereerste wordt om met maar liefst twee platen in de eindejaarslijst van Ctrl. Alt. Country te belanden. Voor het overheerlijke “Denver Nevada” hadden we eerder dit jaar al vijf sterren veil. En ook voor het gloednieuwe “I Was Hank Williams” plakken we ze er weer alle vijf op. Al is dat dan ook een geheel en al andere plaat dan zijn voorganger geworden. Kenmerkten zowel “Worlds Within” uit 2017 als dat “Denver Nevada” zich nog door een rijke productie en dito arrangementen, dan gaat Vanderveen op z’n nieuwe worp zoals in het verleden al wel eens vaker voor een meer minimalistische benadering.
Dat album, aangereikt als een persoonlijke queeste, een zoektocht naar zelfkennis uiteindelijk leidend tot spiritualiteit, blijft dicht bij wat voor songsmeden eigenlijk gewoon altijd de kern van de zaak zou moeten zijn. Het liedje dus. De eigen stem, een harmonica en een akoestische gitaar, veel meer hebben de poëtische beslommeringen en deuntjes van Vanderveen meestal niet nodig om binnen het huidige overaanbod aan nieuwe Americana ogenblikkelijk op te vallen. Een bescheiden blazersbijdrage, wat strings en ambient soundscapes, hier en daar wat andere rootsy snaren en wat harmony vocals en dan hebben we het wel zo’n beetje gehad. Al mogen we zeker ook niet vergeten om de bijdragen van Vanderveens eigen ouders op respectievelijk kerkorgel en ragtime piano in “Live And Give It All” te vermelden. Of Wiet Helwegs dulcimerimprovisatie in wat wij persoonlijk als het absolute hoogtepunt van het album ervoeren, het epische “Song Of The Wind”. Voor dat laatste nummer baseerde Vanderveen zich op een tekst van een landgenoot, met name de vorig jaar overleden molenaar Leo Witteman.
Als luistertips zouden wij naast dat nummer vooral ook nog de ingetogen pareltjes “Sublime Indifference” en “Catch A Falling Leaf” en de zich met wat er na dit aardse bestaan nu eigenlijk komen moet inlatende titelsong “I Was Hank Williams” willen aanbevelen. Al is dat op de keper beschouwd gewoon in het wilde weg graaien in een kist tot de rand toe gevuld met parels. De kans dat u in Vanderveens aanbod hier stoot op totaal andere favorieten is allesbehalve denkbeeldig. Als we goed durfden, noemden we het hier ’s mans eigen “Nebraska”. Een veel mooier compliment is in ons universum amper denkbaar.

Best indie albums of 2018 Goldmine Magazine – by Lee Zimmerman

Ad Vanderven boasts an extensive resume as both a singer and songwriter, as well as a tenure with Iain Matthews and the Brit folk trio known as Plainsong. Still, it’s Ad on his own that’s drawn the majority of attention throughout his career, and with his latest effort, I Was Hank Williams, he focuses on songs drawn from a vintage motif. Granted, there’s little here that actually references the album’s namesake, but several tracks do take on Dylan-esque designs, thanks to Vanderveen’s rustic-sounding vocals and an adept acoustic style drawn from poetic narratives and a genuinely soothing sensibility.
Lee Zimmerman – Goldmine 2018.

https://www.goldminemag.com/blogs/the-best-indie-albums-of-2018