Final Refuge review GoldmineMagazine

The only thing worse than a deserving artist being momentarily ignored is a deserving who’s consistently ignored. Singer-songwriter Ad Vanderveen deserves far better than the lack of attention he’s been accorded and even the fact that he hails from distant environs — Norway to be specific — doesn’t excuse the fact that he’s decidedly unknown in this corner of the world.

Perhaps it’s due to his decidedly mellow and melodic sound; indeed, it seems like the most noticed performers are those that make the most noise. Still, given Vanderveen’s 40-year career, one that extends back to the ‘70s, the blame is likely due to the lack of promotion and the inability of a Stateside label to take add adequate notice.

Enough grousing however — Vanderveen’s current effort, the superb Final Refuge, deserves to elevate his status significantly, and if it doesn’t, then we’re all the worse off as a result. Those that tend to favor the softer musings of John Stewart, Townes Van Zandt, Gordon Lightfoot and Neil Young — note his shout-outs in the song “Tinytown” — ought to pay particular attention and recognize the talent that’s eluded them up until now.
Here’s the bottom line — Ad is exceptional.

(Lee Zimmerman – Goldmine Magazine)

Final Refuge review Lust For Life

Heeft Ad Vanderveen eigenlijk wel eens een slechte plaat gemaakt? Wie het weet, mag het zeggen.
Zijn produktie is enorm. Sinds begin jaren negentig elk jaar steevast een plaat en soms zelfs meerdere.
Onderwijl wordt deze Nederlander met Canadese roots immer vergeleken met Neil Young, terwijl hij alles behalve een epigoon is.
Final Refuge is erg fraai intiem opgenomen in zijn huiskamer met zijn vaste combo.
Rond een bijzonder geslaagde cover van Bob Dylans Every Grain Of Sand bouwt hij tien eigen songs die daar in poëtische kracht niet voor onderdoen.
De rode draad in deze songs is thuiskomen, zowel letterlijk als figuurlijk.
Een man die de herfst van zijn leven nadert en in zekere zin een balans opmaakt, terwijl hij in spiritueel en creatief opzicht dichter bij huis en zichzelf komt.
Als singer-songwriter kent Vanderveen in Nederland en verre omstreken zijn gelijke niet en hij lijkt alsmaar beter te worden.
(**** Herman van der Horst – Lust For Life magazine, december 2019)

Final Refuge review Altcountryforum

Ah fijn. Eindelijk weer eens een plaatje waar ik ongegeneerd de nodige superlatieven uit de kast kan trekken. De 63-jarige singer-songwriter Ad vanderveen is een maker en vertolker van briljante en ragfijne liedjes. Hij grossiert geruime tijd op overtuigende wijze in bescheiden meesterwerkjes met liedjes, die stilletjes je hart weet te veroveren. Stuk voor stuk van een rustige en verhalende pracht. Vanderveen is dan ook een vertrouwde waarde in het americana en folkwereldje.

De hoeveelste in Vanderveens discografie “Final Refuge” is weet ik niet meer. Ben inmiddels de tel kwijtgeraakt. Waar Ad de grenzen van het genre nauwelijks opzoekt (‘Harping on the same tune/Whatever instrument you play on/ Whatever song you do/ It’s all the same music’), hij voert je met zijn akoestische gitaar, zijn verhalen en melancholisch stemgeluid mee op een nachtelijke roadtrip.

Zijn ziel blootleggend terwijl Kersten de Ligney (zang, percussie), Rene Kaaij (piano), Timon van Heerdt (contrabas), Pete Fisher (basgitaar), Hans Heidt (saxofoon), Naomi Findley (viool) en Lester Grainge (cello) hem spaarzaam begeleiden. Waardoor ik concludeer dat je het drie kwartier durende “Final Refuge” vol eigen werk en een schitterende interpretatie van Dylans Every Grain Of Sand innig moet koesteren.

(Johan Schoenmakers – altcountryforum)

Final Refuge review in Rootstime

Over de Nederlandse singer-songwriter Ad Vanderveen hebben we op deze ‘Rootstime’-pagina’s al heel veel weten te vertellen naar aanleiding van de releases van vorige platen. De nu 63-jarige folk- en Americana-zanger is sinds vele jaren bijzonder creatief als songschrijver en vertolker van zijn liedjes. Zijn solocarrière begon in 1993 na het uiteenvallen van de rootsrockgroep ‘Personnel’ waar hij als zanger deel van uitmaakte. Dat jaar verscheen de eerste soloplaat “Travel Light” van Ad Vanderveen. In de volgende 25 jaar bracht hij bijna elk jaar een nieuw album op de markt en voor sommige daarvan werkte hij samen met internationale artiesten zoals o.a. de Amerikaanse singer-songwriters David Olney, Eliza Gilkyson en Iain Matthews.
Sinds 2005 werd hij op zijn albums permanent vergezeld door zijn levenspartner Kersten de Ligny als harmony vocaliste bij zijn songs en als duo-vocaliste bij zijn folkduetten zoals opgenomen op zijn album “Faithful To Love” uit 2009.

De reden waarom we deze al informatie hebben opgerakeld is de release van het nieuwe album “Final Refuge” van Ad Vanderveen. Hij brengt op die plaat tien nieuwe eigen composities, aangevuld met één coverversie van Bob Dylan’s song “Every Grain Of Sand”, een nummer uit diens album “Shot Of Love” uit 1981.

De medewerkers aan deze nieuwe plaat zijn de vertrouwde Kersten de Ligny (harmony vocals) en de instrumentalisten René Kaaij (piano), Timon van Heerdt (contrabas) en Pete Fisher (basgitaar en albumproducer) met extra bijdragen van strijkers Naomi Findley (viool) en Lester Grainge (cello) en Hans Heidt (saxofoon). Ad Vanderveen legt altijd veel emoties in zijn zang en dat is deze keer niet anders in nummers als “I Tell Myself” (zie live vertolking op de video), “Homecoming”, “Know Yourself”, “Lonely Family” en afsluiter “Man Of Few Words”.

Ook typerend voor zijn werk is het feit dat zijn songteksten vaak autobiografisch zijn en over de dagdagelijkse dingen in zijn leven verhalen. Op “Final Refuge” doet hij dit o.a. in de songs “All The Same Music”, “Tinytown” en “The Signet Ring”, telkens met de door hem bespeelde akoestische gitaar in de begeleiding. Met meer dan 30 albums in zijn discografie hoeft het niet te verwonderen dat deze nieuwe plaat van Ad Vanderveen alweer een schitterende toevoeging aan dat rijke repertoire zal vormen en wellicht de aanloop is naar alweer nieuw werk dat we dan in de loop van 2020 zullen mogen verwachten.
(valsam)

Final Refuge CD

AD VANDERVEEN  ‘Final Refuge‘ – Press release sheet – 

 

It’s new, yet nothing new; more of the same, yet different; it’s trusted like a good friendship that is gaining in depth and quality over time, yet is often taken for granted.This much could be said about the work of songwriter and singer Ad Vanderveen and his new offering ‘Final Refuge‘.
With little fanfare and in a steady flow, this prolific writer produces groups of songs that seem to form their own unity and make up the story of an album. Just about every year a new CD is added to an ever growing catalog that started back in the early 90’s.

While his work is often compared to greats like Neil Young, Bob Dylan or Townes Van Zandt, Ad Vanderveen could well be considered one of the most obscure and reluctant superstars the world has never seen. Despite the size of – and high critical acclaim for – his artistic output both on records and in live performances he has maintained a low profile and, in his own words calls; ‘the inner eye a greater priority than the public eye’.

In Final Refuges lyrical content, spiritual and mystical themes alternate with more mundane affairs, covering subject matter that most serious and grown up music lovers could relate to like reflections on transience, love and faith, as well as more personal inquisition, self-knowledge and worldly philosophy.
The recording sessions were done in an intimate and interactive setting, with an acoustic combo or with just acoustic guitar. The performances have the inspired, in the moment and heartfelt immediacy that we’ve come to expect from Ad. “This is chamber music, made on the spot where most songs took shape and where they sound best”, he explains.

Where the previous album with the somewhat intriguing title I Was Hank Williams (2018) was characterized by a rather unconventional multitrack field-recording approach, ‘Final Refuge is a well balanced and rounded whole, with a consistent atmosphere and rich ambient sound throughout.
Acoustic instruments like guitar, piano, upright bass, banjo, hang drum and percussion weave through the minimal chord structures that support the poetry always central to Vanderveen’s work.

“This album came about very organically, following the flow of the writing in a down-home atmosphere. Playing with my trusted combo (Timon van Heerdt – upright bass; Rene Kaaij – piano, hang drum; and Pete Fisher – percussion, production) was like a true homecoming and gave some of the pieces an improvisational touch. To top things off, harmony singing by Kersten de Ligny and some  guest players on strings and horns enhanced the picture like a frame around a painting”, AV comments on the new album. Final Refuge is scheduled for release by Continental Rose, a joint-venture between CRS Records and Blue Rose Records, on november 8 2019.
 

                                                                                 *****

“Ad Vanderveen sings simple songs. Songs about love, longing, wandering and coming home.
He performs these songs with their familiar images in an unpretentious, matter of fact manner.
His voice is a good one and his guitar playing is direct and honest. But we’ve all heard hotter licks and more acrobatic vocals. So, what makes these songs so unique and these performances so powerful?

We tend to associate depth with complexity when, in fact, it is only the simple things that have depth. The truth needs telling just once while a lie needs to be repeated and embellished upon over and over again.
You only have to hear Ad sing a song once to tap into its meaning and the feeling will grow stronger and deeper with more listenings. His music has an honesty and humility that is remarkable.

In Latin, Ad means toward. There is a feeling of moving toward something in Ad Vanderveen’s music. Something deep. Something powerful”. (From liner notes by David Olney)

I Was Hank Williams recensie Alt. Country (B)

AD VANDERVEEN “I Was Hank Williams” (Blue Rose Records / Sonic Rendezvous)
(5*****)
Het zou zomaar eens kunnen, dat Ad Vanderveen straks de allereerste wordt om met maar liefst twee platen in de eindejaarslijst van Ctrl. Alt. Country te belanden. Voor het overheerlijke “Denver Nevada” hadden we eerder dit jaar al vijf sterren veil. En ook voor het gloednieuwe “I Was Hank Williams” plakken we ze er weer alle vijf op. Al is dat dan ook een geheel en al andere plaat dan zijn voorganger geworden. Kenmerkten zowel “Worlds Within” uit 2017 als dat “Denver Nevada” zich nog door een rijke productie en dito arrangementen, dan gaat Vanderveen op z’n nieuwe worp zoals in het verleden al wel eens vaker voor een meer minimalistische benadering.
Dat album, aangereikt als een persoonlijke queeste, een zoektocht naar zelfkennis uiteindelijk leidend tot spiritualiteit, blijft dicht bij wat voor songsmeden eigenlijk gewoon altijd de kern van de zaak zou moeten zijn. Het liedje dus. De eigen stem, een harmonica en een akoestische gitaar, veel meer hebben de poëtische beslommeringen en deuntjes van Vanderveen meestal niet nodig om binnen het huidige overaanbod aan nieuwe Americana ogenblikkelijk op te vallen. Een bescheiden blazersbijdrage, wat strings en ambient soundscapes, hier en daar wat andere rootsy snaren en wat harmony vocals en dan hebben we het wel zo’n beetje gehad. Al mogen we zeker ook niet vergeten om de bijdragen van Vanderveens eigen ouders op respectievelijk kerkorgel en ragtime piano in “Live And Give It All” te vermelden. Of Wiet Helwegs dulcimerimprovisatie in wat wij persoonlijk als het absolute hoogtepunt van het album ervoeren, het epische “Song Of The Wind”. Voor dat laatste nummer baseerde Vanderveen zich op een tekst van een landgenoot, met name de vorig jaar overleden molenaar Leo Witteman.
Als luistertips zouden wij naast dat nummer vooral ook nog de ingetogen pareltjes “Sublime Indifference” en “Catch A Falling Leaf” en de zich met wat er na dit aardse bestaan nu eigenlijk komen moet inlatende titelsong “I Was Hank Williams” willen aanbevelen. Al is dat op de keper beschouwd gewoon in het wilde weg graaien in een kist tot de rand toe gevuld met parels. De kans dat u in Vanderveens aanbod hier stoot op totaal andere favorieten is allesbehalve denkbeeldig. Als we goed durfden, noemden we het hier ’s mans eigen “Nebraska”. Een veel mooier compliment is in ons universum amper denkbaar.

Best indie albums of 2018 Goldmine Magazine – by Lee Zimmerman

Ad Vanderven boasts an extensive resume as both a singer and songwriter, as well as a tenure with Iain Matthews and the Brit folk trio known as Plainsong. Still, it’s Ad on his own that’s drawn the majority of attention throughout his career, and with his latest effort, I Was Hank Williams, he focuses on songs drawn from a vintage motif. Granted, there’s little here that actually references the album’s namesake, but several tracks do take on Dylan-esque designs, thanks to Vanderveen’s rustic-sounding vocals and an adept acoustic style drawn from poetic narratives and a genuinely soothing sensibility.
Lee Zimmerman – Goldmine 2018.

https://www.goldminemag.com/blogs/the-best-indie-albums-of-2018

I Was Hank Williams recensie Rootstime (B)

De 62-jarige Nederlandse folkzanger en songschrijver Ad Vanderveen is ongetwijfeld een grote fan van de traditionele folkmuziek die Woody Guthrie en Hank Williams in de jaren ’40 tot ’60 van de vorige eeuw op plaat hebben gezet. Het zijn voorbeelden geworden en gebleven voor zijn eigen muzikale carrière die toch ook al enkele decennia op de teller heeft staan.
Hij heeft in de voorbije jaren al heel wat mooie platen uitgebracht die bij ‘Rootstime’ stuk voor stuk op een positieve bespreking konden rekenen. Zijn steun en toeverlaat bij al die albums was partner en zangeres Kersten de Ligny die op al die platen voor harmony vocals zorgde. Zo ook nu op zijn allernieuwste cd die “I Was Hank Williams” als titel kreeg, ongetwijfeld metaforisch gebaseerd op één van zijn vurigste wensen en dromen.
De albumtiteltrack krijgt u van ons mee op de bijgaande video, maar we willen u hier toch ook wijzen op enkele andere pareltjes die Ad Vanderveen voor deze nieuwe plaat heeft gecomponeerd. Zo is er het prachtige “Something Ongoing”, “Catch A Falling Leaf”, het emotionele “Heavy Heart”, de liefdesballad “Where Does Love Belong” en “Home On High” dat we in bluegrassversie en als bonustrack in balladvorm krijgen aangeboden. Een opvallende track is het vertelde verhaal in “Song Of The Wind” dat gebaseerd is op een tekst die de vorig jaar overleden Nederlandse molenaar Leo Witteman uit Neck heeft geschreven.
Toen Van Morrison in 2017 het album “Worlds Within’” van Ad Vanderveen hoorde, nodigde hij hem persoonlijk uit om zijn voorprogramma te komen verzorgen. Folkzanger John Gorka is eveneens een fan en zong met Ad Vanderveen mee in een duet op zijn plaat “Denver Nevada” van begin dit jaar. Dit bewijst toch eens te meer dat hij de erkenning van zijn idolen en medemuzikanten heeft gekregen voor zijn bijdrage aan de wereld van de betere folk- en Americanamuziek. Geheel terecht, trouwens.
(valsam)

I Was Hank Williams review Hooked On Music (D)

Es heißt zwar so schön “It’s the singer, not the song”, doch manchmal sind es auch Singer und Songs, die gemeinsam für etwas stehen, nämlich gleichermaßen Authentizität und Aussage, Harmonie und Suche nach etwas, das sich nicht gleich beim ersten Hören erschliessen mag.
Ad Vanderveen, der niederländische Schöngeist, ist einer dieser wandelbaren Vertreter. Stets wandelnd zwischen krachledernem Neil Young (wie 2016 bei seiner “Stellar Cellar Band”) und ein bisschen John Steinbeck oder Springsteens “Nebraska” und “Tom Joad” Phase, wie auf seinem neuen, seinem 28. Album “I Was Hank Williams”. Ein Titel der allerdings eher Metaphorisch gemeint ist.
Vanderveen zwingt zum Zuhören, setzt auf Texte mit Tiefgang und bringt, wenn es wie zu Heavy Heart durchaus passend erscheint, neben vielen akustischen Gitarren auch gerne mal eine zart gespielte elektrische Gitarre ein und schmückt das mit Kersten de Lignys Harmony Vocals und Harmonium versehene fragile und liebenswerte Where Does Love Belongtrefflich aus.
Vanderveen benötigt kein großes Brimborium, um kleine songwriterische Gemmen zu schaffen und belässt es geschmackssicher beim Titelsong dabei, ein wenig in Richtung Kris Kristofferson zu flirten.
Vanderveen kreiert mit “I Was Hank Williams” ein hübsches, beschauliches Kleinod, das mit dem sparsamen und punktgenauen Catch A Falling Leafnebst gezupfter Gitarre und bezauberndem zarten Blech und Streichern daherkommt und des Hörers Seele baumeln lässt.
Rundum ein entspanntes Album mit viel Tiefgang und purer Schönheit, das auch nach mehrmaligem Hören immer neue Details preiszugeben vermag.

I was Hank Williams & Denver Nevada recensie Nederlands Dagblad

I Was Hank Williams / Denver Nevada recensie Nederlands Dagblad – door Herman Veenhof

Fascinerend geluidslandschap van Ad Vanderveen.

2018 is een bijzonder jaar voor Ad Vanderveen, Hij maakte maar liefst twee platen, die heel divers en ongelooflijk goed zijn. Alleen ’s mans bescheidenheid houdt hem af van mondiale erkenning, al was het alleen maar omdat Van Morrison hem eens als voorafje bij zijn eigen optreden wilde hebben. De nieuwste cd, uitgekomen in november, is genoemd naar de titelsong I Was Hank Williams. Dat is een lekker gruizig, met vervorming opgenomen liedje in de stijl van die tragische, geniale Amerikaanse countryzanger. Ervoor komen ‘Live And Give It All’ en ‘Something Ongoing’, waarin zijn ouders Sietske van der Ploeg en Roel van der Veen meedoen, op huisorgel en piano, via een oude bandopname uit 1971. De min of meer in paren gegroepeerde songs ademen weemoed, wat spijt en een mooi terugkijkend vaarwel, met twee ontroerende fotootjes in het albumboekje. Ook al is de muziek best stevig, blijft die net als de eigenhandig geschreven Engelstalige teksten poëtisch. Je hoort de herfstbladeren vallen in het met een mooie trombone (Frans Cornelissen) opgenomen ‘Catch A Falling Leaf’en ‘Heavy Heart’.
Vanderveen gebruikt veel geluidsfragmenten op dit album. Vogeltjes zingen mee in ‘Home On High’, dat als extraatje nog een keer terugkomt en leuk hint naar ‘Mr. Tambourine Man’. Kersten de Ligny ondersteunt ook nu weer met een mooie tweede stem. Wiet Helweg op dulcimer en Pete Fisher op bas completeren de boel. Heel bijzonder zijn ook de akoestische geluiden uit de Grot van Pythagoras en de krekels van Samos, die geheel belangeloos het ritme mee snerpen. Mooie afsluiter is ‘Song Of the Wind’, met een vertaalde tekst van Leo Witteman, een Nederlandse molenaar in Neek, die in 2017 overleed.
In februari had de nijvere Nederlander met Canadese wortels ook al een plaat, Denver Nevada. De titel, een anagram van de eigen naam, is een vondst, de muziek is vol, warm en geweldig. Vanderveen wordt dan ook bijgestaan door vijf musici op een podium, waaronder Jim Morrison op viool, al betekent dat niet de wederopstanding van de vroeg gesneuvelde zanger van The Doors. De elf liedjes zijn vrolijk ironisch (‘Wooden Shoes, Wooden Hearts’) en gevoelig (‘Blackbird Singing A Blue Note’) tegelijk, achter de schijnbare eenvoud schuilt een dankbaar mens. <

I Was Hank Williams / Denver Nevada (Still Life)
Ad Vanderveen. Blue Rose/Sonic RendezVous / Continental Record Services

+ sublieme songs van een integer vakman
+ weer twee albums die echt iets toevoegen

Video
I Was Hank Williams

Ad Vanderveen – Denver Nevada full titletrack and album info