Best indie albums of 2018 Goldmine Magazine – by Lee Zimmerman

Ad Vanderven boasts an extensive resume as both a singer and songwriter, as well as a tenure with Iain Matthews and the Brit folk trio known as Plainsong. Still, it’s Ad on his own that’s drawn the majority of attention throughout his career, and with his latest effort, I Was Hank Williams, he focuses on songs drawn from a vintage motif. Granted, there’s little here that actually references the album’s namesake, but several tracks do take on Dylan-esque designs, thanks to Vanderveen’s rustic-sounding vocals and an adept acoustic style drawn from poetic narratives and a genuinely soothing sensibility.
Lee Zimmerman – Goldmine 2018.

https://www.goldminemag.com/blogs/the-best-indie-albums-of-2018

I Was Hank Williams recensie Rootstime (B)

De 62-jarige Nederlandse folkzanger en songschrijver Ad Vanderveen is ongetwijfeld een grote fan van de traditionele folkmuziek die Woody Guthrie en Hank Williams in de jaren ’40 tot ’60 van de vorige eeuw op plaat hebben gezet. Het zijn voorbeelden geworden en gebleven voor zijn eigen muzikale carrière die toch ook al enkele decennia op de teller heeft staan.
Hij heeft in de voorbije jaren al heel wat mooie platen uitgebracht die bij ‘Rootstime’ stuk voor stuk op een positieve bespreking konden rekenen. Zijn steun en toeverlaat bij al die albums was partner en zangeres Kersten de Ligny die op al die platen voor harmony vocals zorgde. Zo ook nu op zijn allernieuwste cd die “I Was Hank Williams” als titel kreeg, ongetwijfeld metaforisch gebaseerd op één van zijn vurigste wensen en dromen.
De albumtiteltrack krijgt u van ons mee op de bijgaande video, maar we willen u hier toch ook wijzen op enkele andere pareltjes die Ad Vanderveen voor deze nieuwe plaat heeft gecomponeerd. Zo is er het prachtige “Something Ongoing”, “Catch A Falling Leaf”, het emotionele “Heavy Heart”, de liefdesballad “Where Does Love Belong” en “Home On High” dat we in bluegrassversie en als bonustrack in balladvorm krijgen aangeboden. Een opvallende track is het vertelde verhaal in “Song Of The Wind” dat gebaseerd is op een tekst die de vorig jaar overleden Nederlandse molenaar Leo Witteman uit Neck heeft geschreven.
Toen Van Morrison in 2017 het album “Worlds Within’” van Ad Vanderveen hoorde, nodigde hij hem persoonlijk uit om zijn voorprogramma te komen verzorgen. Folkzanger John Gorka is eveneens een fan en zong met Ad Vanderveen mee in een duet op zijn plaat “Denver Nevada” van begin dit jaar. Dit bewijst toch eens te meer dat hij de erkenning van zijn idolen en medemuzikanten heeft gekregen voor zijn bijdrage aan de wereld van de betere folk- en Americanamuziek. Geheel terecht, trouwens.
(valsam)

I Was Hank Williams review Hooked On Music (D)

Es heißt zwar so schön “It’s the singer, not the song”, doch manchmal sind es auch Singer und Songs, die gemeinsam für etwas stehen, nämlich gleichermaßen Authentizität und Aussage, Harmonie und Suche nach etwas, das sich nicht gleich beim ersten Hören erschliessen mag.
Ad Vanderveen, der niederländische Schöngeist, ist einer dieser wandelbaren Vertreter. Stets wandelnd zwischen krachledernem Neil Young (wie 2016 bei seiner “Stellar Cellar Band”) und ein bisschen John Steinbeck oder Springsteens “Nebraska” und “Tom Joad” Phase, wie auf seinem neuen, seinem 28. Album “I Was Hank Williams”. Ein Titel der allerdings eher Metaphorisch gemeint ist.
Vanderveen zwingt zum Zuhören, setzt auf Texte mit Tiefgang und bringt, wenn es wie zu Heavy Heart durchaus passend erscheint, neben vielen akustischen Gitarren auch gerne mal eine zart gespielte elektrische Gitarre ein und schmückt das mit Kersten de Lignys Harmony Vocals und Harmonium versehene fragile und liebenswerte Where Does Love Belongtrefflich aus.
Vanderveen benötigt kein großes Brimborium, um kleine songwriterische Gemmen zu schaffen und belässt es geschmackssicher beim Titelsong dabei, ein wenig in Richtung Kris Kristofferson zu flirten.
Vanderveen kreiert mit “I Was Hank Williams” ein hübsches, beschauliches Kleinod, das mit dem sparsamen und punktgenauen Catch A Falling Leafnebst gezupfter Gitarre und bezauberndem zarten Blech und Streichern daherkommt und des Hörers Seele baumeln lässt.
Rundum ein entspanntes Album mit viel Tiefgang und purer Schönheit, das auch nach mehrmaligem Hören immer neue Details preiszugeben vermag.

I was Hank Williams & Denver Nevada recensie Nederlands Dagblad

I Was Hank Williams / Denver Nevada recensie Nederlands Dagblad – door Herman Veenhof

Fascinerend geluidslandschap van Ad Vanderveen.

2018 is een bijzonder jaar voor Ad Vanderveen, Hij maakte maar liefst twee platen, die heel divers en ongelooflijk goed zijn. Alleen ’s mans bescheidenheid houdt hem af van mondiale erkenning, al was het alleen maar omdat Van Morrison hem eens als voorafje bij zijn eigen optreden wilde hebben. De nieuwste cd, uitgekomen in november, is genoemd naar de titelsong I Was Hank Williams. Dat is een lekker gruizig, met vervorming opgenomen liedje in de stijl van die tragische, geniale Amerikaanse countryzanger. Ervoor komen ‘Live And Give It All’ en ‘Something Ongoing’, waarin zijn ouders Sietske van der Ploeg en Roel van der Veen meedoen, op huisorgel en piano, via een oude bandopname uit 1971. De min of meer in paren gegroepeerde songs ademen weemoed, wat spijt en een mooi terugkijkend vaarwel, met twee ontroerende fotootjes in het albumboekje. Ook al is de muziek best stevig, blijft die net als de eigenhandig geschreven Engelstalige teksten poëtisch. Je hoort de herfstbladeren vallen in het met een mooie trombone (Frans Cornelissen) opgenomen ‘Catch A Falling Leaf’en ‘Heavy Heart’.
Vanderveen gebruikt veel geluidsfragmenten op dit album. Vogeltjes zingen mee in ‘Home On High’, dat als extraatje nog een keer terugkomt en leuk hint naar ‘Mr. Tambourine Man’. Kersten de Ligny ondersteunt ook nu weer met een mooie tweede stem. Wiet Helweg op dulcimer en Pete Fisher op bas completeren de boel. Heel bijzonder zijn ook de akoestische geluiden uit de Grot van Pythagoras en de krekels van Samos, die geheel belangeloos het ritme mee snerpen. Mooie afsluiter is ‘Song Of the Wind’, met een vertaalde tekst van Leo Witteman, een Nederlandse molenaar in Neek, die in 2017 overleed.
In februari had de nijvere Nederlander met Canadese wortels ook al een plaat, Denver Nevada. De titel, een anagram van de eigen naam, is een vondst, de muziek is vol, warm en geweldig. Vanderveen wordt dan ook bijgestaan door vijf musici op een podium, waaronder Jim Morrison op viool, al betekent dat niet de wederopstanding van de vroeg gesneuvelde zanger van The Doors. De elf liedjes zijn vrolijk ironisch (‘Wooden Shoes, Wooden Hearts’) en gevoelig (‘Blackbird Singing A Blue Note’) tegelijk, achter de schijnbare eenvoud schuilt een dankbaar mens. <

I Was Hank Williams / Denver Nevada (Still Life)
Ad Vanderveen. Blue Rose/Sonic RendezVous / Continental Record Services

+ sublieme songs van een integer vakman
+ weer twee albums die echt iets toevoegen

Video
I Was Hank Williams

Ad Vanderveen – Denver Nevada full titletrack and album info

I Was Hank Williams CD press info sheet

Ad Vanderveen
I Was Hank Williams
(songs, adventures & left-field recordings)

Reminiscent of works like John Steinbeck’s ‘Travels With Charlie’ or Bruce Springsteen’s ‘Nebraska’, the new album ‘I Was Hank Williams’ by songwriter and singer Ad Vanderveen is a personal quest and an adventure.

It is a quest for self-knowledge leading to spirituality, and an investigation into the origin of a dream. A dream that is old and has led the writer down a long road of countless songs and many records.
It has a strong fascination for the new world, and is anchored in the old one.
Remarkable of Vanderveen’s work may be the insights and influences of Eastern philosophy, which he has studied and practised over the years, that shine a special light on different subjects, within a musical context of a distinct Western character.

Writing is like breathing for Ad and, although it doesn’t come quite as easy, it is a bare necessity for him, and so is playing. He is undoubtedly one of the most prolific writers in the genre and his work is considered to be of a consistent high level by fans, critics and peers (recently none other than Van Morrison personally invited him to be his opening act). Almost every year a new collection of AV songs in a different sphere and setting presents itself as a CD.

This year there’s even two;
Where the previous releases, the diptych of ‘Worlds Within’ (2017) and ‘Denver Nevada’ (2018) were characterized by somewhat more extensive production and arrangements than is Vanderveen’s usual MO, for ‘I Was Hank Williams’ there was a more minimal, direct and on the move approach.
Voice and guitar, poem and music, remain center stage and keep the listener close to the content of the songs.

Around the basics, recorded in lo or hi-fi, charming and effective embellishments of horn and string arrangements, harmony vocals and old rootsy string instruments are weaved throughout the album, as well as ambient soundscapes enhancing the songs’ atmospheres.

According to Ad: ‘A song should be able to stand on its own feet and come across without any bells and whistles, otherwise I don’t see the point in what I’m doing. It strikes me as disproportionate how much music seems to revolve around production, arrangement and even marketing these days. It’s like the packaging is more important than the content, while a song in itself is already something magical and miraculous; a poem and a message with a melody, a rhythm and a title – something complete with a distinct own identity, like a world you can live in. As for capturing it, I’ve always believed that special moments and situations shouldn’t be overruled by technical standards. Fortunately nowadays we can carry around decent sound quality recording facilities in our pockets, so more than ever it’s “The Moment That Matters”, to quote a song’.

It is these moments the listener can be drawn into like in a very personal story, as in old folk tradition, and is able to visualize his or her own images and spheres, like reading a good book.
As do many of his predecessors, old masters like Bob Dylan, Van Morrison or Neil Young, Ad Vanderveen has an instinctive way of working;

‘The Muse is a very fleeting and evasive thing and you have to catch it while it’s there. This goes for all of these recordings; they were made right after or sometimes even during the writing of the song, in the stage where the images and pictures are fresh and lively and close to their origin.
Sometimes this was in a studio and sometimes in special locations like an old auditorium, or even the cave of Pythagoras. That Muse is certainly also present in the ambient spheres and sonic souvenirs of special moments that accompany these songs. A highlight being reuniting my mom and dad musically, on church organ and ragtime piano respectively, in a little piece called Live and Give It All’.

I Was Hank Williams’ is set for release on Blue Rose Records on November 16 2018.

Denver Nevada review Goldmine by Lee Zimmerman

Denver Nevada, the new album from Dutch singer and songwriter Ad Vanderveen, further affirms his prowess as a journeyman singer/songwriter who has quite a way with supple melody, passion and purpose.
Vanderveen’s been plying his trade for quite awhile now, making gradual inroads outside his native Holland, but still missing the bigger breakthrough that he so clearly deserves. Boasting certain similarities to other European-based troubadours like Iain Matthews, Elliott Murphy and others of a similar lilt and persuasion, Vanderveen’s winsome narratives and spoken dialogues convey a personal conviction that’s by turns both stirring and sublime.
While every album of his has resonated well, Denver, Nevada strikes an instant chord, a travelogue of sorts that combines scenes and sounds in a strikingly sensual way. In a larger sense, it fully embraces Vanderveen’s knack for imagery and observation, and, given adequate exposure, it ought to establish him as an artist for the ages, one whose skills define the very essence of a true modern minstrel. We can only hope that indeed, Denver, Nevada puts him on the map.

By Lee Zimmerman, Goldmine April 2018

Denver Nevada recensie www.ctrlaltcountry.be

AD VANDERVEEN “Denver Nevada (Still Life)” (Continental Song City)
(5*****)
Aan goede tot zelfs ronduit uitstekende Americana releases vooralsnog geen gebrek in 2018, maar deze schatten we hier toch nog net wat hoger dan de meeste daarvan in. Een nieuwe van Ad Vanderveen, da’s sowieso altijd al een feest, maar deze is in al zijn bescheidenheid niks minder dan hors catégorie. Dit is een singer-songwriter masterclass. Eenvoud verheven tot kunst. Met songs onder meer opgehangen aan inmiddels zo ongeveer tot op het bot afgekloven universele thema’s als eenzaamheid en verlangen, dat wel, maar toch. In de vakbekwame handen van Vanderveen veranderen deze terstond weer in goud. De Midas touch noemen ze zoiets.
Gek, om dezelfde man zich in openingsnummer “Another Song” aan de zijde van collega John Gorka horen af te vragen, of hij ooit nog wel eens een liedje schrijven zal. Wij kunnen het ons amper anders voorstellen, beste Ad! Zeker als ze van dezelfde oorstrelend mooie kwaliteit eruit blijven rollen als dingen als de ingetogen desolate beauty “Big Old Lonely Feeling”, als de ook al bijzonder fraaie, met fijne blazers opgewaardeerde schuifelaar “Backroads Of Hope”, als het op de keper beschouwd met een anagram van de eigen naam als titel gezegende “Denver Nevada”, als het zomers heupwiegende, aan een Canadese zegswijze opgehangen “Wooden Shoes, Wooden Head”, Wouldn’t Listen” of als de berustende ballad “My Sweet, Crushed Angel”. Iets wat je eigenlijk eerder uit de koker van iemand als een Willie Nelson verwachten zou, dat laatste liedje. En dat bedoelen we dan als een serieus compliment.
Voor de productie van deze aanrader van formaat tekende Pete Fisher (ook bas en percussie). Andere erbij betrokkenen waren onder meer Kersten de Ligny (zang en percussie), Rene Kaaij (piano, keyboards, accordeon, conga’s, drums, omnichord en zang, Jim Morrison (viool), Frans Cornelissen (trombone), Wouter van Bemmel (trompet), Linley Hamilton (eveneens trompet) en Rogier van der Erve (drums). Zelf nam Vanderveen naast de zang ook gitaar- en harmonicawerk en wat pianovlijt voor zijn rekening.
Van de vele, vele Ad Vanderveen-platen in ons bezit is deze in no time uitgegroeid tot onze absolute favoriet. Een plaat bestemd voor de eeuwigheid!
(Benny Metten)

Denver Nevada recensie ingeplugd.nl

http://ingeplugd.nl/node/664

Denver Nevada (Still Life) is een van de fijnere albums van het eerste kwartaal. Fijn is een beetje een raar woord, maar ik kan geen beter woord vinden dat de begrippen goed, sympathiek en prettig om naar te luisteren omvat. Dit is namelijk allemaal van toepassing op het zoveelste album van Ad Vanderveen, Nederlander met Canadese genen. Net als Ted-Jan Bloemen, die andere mix van Canada en Nederland, is Vanderveen van gouden klasse.
Het album bevat elf no nonsense americana-liedjes en opent sterk met Another Songwaarin sporen van Neil Young doorklinken. Akoestische gitaar, harmonica, die nasale stem, het klinkt meteen vertrouwd. Een vergelijking met Neil Young heeft Vanderveen trouwens helemaal niet nodig, want de kwaliteit van zijn songwriting en performance zijn het niveau van zo’n discussie allang voorbij.
Vorig jaar bracht Vanderveen twee albums uit en nu is er alweer een nieuw album. Droogt de bron dan nooit op? Die vraag beantwoordt hij meteen zelf in dat Another Song, een bescheiden duetje met John Gorka. En hoe dat allemaal zo komt zingt hij in Denver Nevada (Still Life), een nummer met vaart, melodie en tempowisselingen, een leuke woordgrap ook. Heel mooi geïnstrumenteerd allemaal, let even op die dansende basnoten. De muzikaliteit is trouwens over het hele album schitterend, met blazers en strijkinstrumenten als extra lagen. Mijn favoriet is Blackbird Singing a Blue Note, een ode aan de natuur – vind ik – en sowieso een lied van een prachtige eenvoud. Allemachtig wat is dit goed! Maar ook die tien andere nummers zijn van een constante, hoge kwaliteit.
(Frans de Jonge)

Denver Nevada recensie www.gezien-gehoord.nl

Ad Vanderveen mag in de Folk en roots-scene tot een van de meest productieve singer-songwriters gerekend worden. Sinds de 90er jaren heeft deze bezige bij al meer als 30 potten honing geproduceerd en lijkt niet te stoppen. Op 16-02-2018 staat er een nieuwe pot op de planken waarop het etiket Denver Nevada (Still Life) geplakt zit. Hierbij eindigt het ‘bijen-verhaal’, want als je het deksel los schroeft zul je geen honingzoete liedjes vinden, maar kwalitatief hoogstaande composities, waarvan sommige een sfeer op roepen van een roadtrip dwars door de USA. Het plaatsje Denver zul je daarbij niet in Nevada tegen komen want dat bestaat niet, maar deze letters vormen gezamenlijk wel een anagram voor Ad Vanderveen. Leuke, doordachte vondst.
Ook leuk zijn songs als Wooden Shoes, Wooden Hearts, Wouldn’t Listen en In The Name Of Rock ‘n Roll, die deze cd een bepaalde vrolijkheid meegeven.
Een gerenommeerd artiest als Ad Vanderveen heeft vele bewonderaars (ik noem alleen maar Van Morrisson, die hem voor verschillende concerten uitnodigde als support-act), waardoor hij dus uit top gastmuzikanten kan kiezen. De begeleiding is dus prima op Ad zijn stem aangepast en zorgen vooral op melancholische songs als Castles, Denver Nevada, Blackbird Singing A Blue Note, My Sweet, Crushed Angel en het gesproken Ruminations voor de juiste sfeer. Overtreffende trap is daarbij de afsluiter Aftertought – Groveling Grandeur, waar deze muzikanten hun moments of fame pakken en het lied naar een climax tillen.
Ad voelde zich zeer vereerd dat John Gorka – één van zijn idolen – bereid was om met hem een duet te zingen op Another Song, waarmee deze cd, waarin stijlen als country, Folk, rock, jazz en zelfs klassieke muziek in elkaar vloeien, geopend wordt.
Liefhebbers van de betere Folk en roots muziek zullen bij aanschaf van “Denver Nevada (Stil Life)” niet teleurgesteld zijn!
© Harm Lutke

Denver Nevada recensie altcountryforum

http://www.altcountryforum.nl/2018/02/14/ad-vanderveen-denver-nevada-still-life/

Een nieuwe plaat van de in Hilversum geboren verhalenverteller Ad vanderveen doet uw recensent altijd hongerig naar uitkijken. Zijn 31ste of 32ste geloof ik. Ben de tel kwijtgeraakt. Maar ja, bij een productieve artiest die ruim veertig jaar muzikaal actief is moet je mij het maar niet kwalijk nemen als ik een album over het hoofd zie. Ad is een vaste waarde in de eredivisie van het singer-songwriter/americana wereldje. Iemand met Canadese roots, die door zijn lijzig stemgeluid en enorme emotionele intensiteit in zijn spel op de elektrische gitaar zich als een schaduw beweegt van de rock ‘n roll dinosaurus Neil Young. Waar Neil de laatste jaren met de begeleiders van The Promise Of The Real met de meest goede bedoelingen aanmoddert en incidenteel opleeft bezit Ad met zijn 61 jaar nog steeds de gave mij met een imposante plaat te verrassen. Het nieuwe album “Denver Nevada (Still Life)” waarvan de titel een anagram is van de volledige naam van de musicus begint al sterk in het openingsnummer Another Song. Op het nummer waar Ad mag rekenen op de vocale steun van John Gorka grijpt hij samen met een fijn muzikantenclubje stilistisch terug naar de begintijd van Neil Young. Vervolgens waaiert “Denver Nevada” vele kanten op. Van fijne, ingetogen liedjes (Castles, Ruminations) tot melancholische schoonheid met Ads expressief gitaarspel, een accordeon en een drietal blazers (Back Roads Of Hope/Wooden Shoes). Net als op zijn eerdere platen kiest Ad ook dit keer niet voor directe bevrediging. “Denver Nevada” heeft tijd nodig, maar dan staan de armhaartjes wel recht overeind. Een geweldige aanvulling op zijn toch al van kwaliteit uitpuilende discografie.
(Johan Schoenmakers)