Na een intermezzo dat opgevuld werd met twee liveregistraties, een van The O’neils en een soloconcert voor de Nederlandse rootszender Americana Radio komt de Nederlandse wereldburger alweer met een studioproject aanzetten. Project is mischien een wat oneerbiedige benaming voor dit fraaie werkstuk dat ‘Drivin By A Dream’ en ‘Days Of The Greats’ opvolgt. Het gaat meer dan ooit om de inhoud, Ad verwerkt zonder productionele tussenstappen zijn ervaringen en ideeën. ‘Beat The Record’ verzamelt een dozijn songs die de afgelopen twee jaar op de meest uiteenlopende locaties rijpten en nu in een sobere akoestische setting, zonder overbodige ornamenten werden opgenomen. Het heeft wellicht vooral met de prominente aanwezigheid van de harmonica en opbouw te maken dat de openingssong ‘Bottomless Heart’ angstvallig in de buurt van de verrichtingen Dylan meandert. De grootmeester blijft samen met Townes Van Zandt, Neil Young en vroegere pioniers als Woody Guthrie een van de inspirerende voorgangers maar Vanderveen ontwikkelde ondertussen een persoonlijke, doodeerlijke benadering. Met ‘Believe’ krijgen we meteen een bijzonder fraai voorbeeld van Vanderveens beschouwend muzikaal proza. “Believe in what you‘re seeing, believe in God above, holding on to hope and mostly you believe in love”. Het overige songwerk zoals het op bluesy fingerpicking leunende‘The Abyss’ en ‘Solid Love’ en de wondermooie pianoballade ‘Driftwood’ halen moeiteloos hetzelfde hoge niveau. Onvolprezen collega’s aan de overkant van de oceaan Vanderveen tonen meer dan vrijblijvend respect voor de man, zo blijkt. ‘Little Did We Know’ werd samen met Thomm Jutz gecomponeerd en het dromerige ‘Wavelength’ en ‘Sad Saturday Night’ kwamen tot stand met hulp van David Olney en John Hadley die Ad daadwerkelijk ondersteunden in The Cabin in Nashville. ’Beat The Record’ bevestigt andermaal de reputatie van een van de betere singer-songwriters van het continent met een staaltje puur vakmanschap. Cis Van Looy (****)

Keys And Chords March 14

LUST FOR LIFE- GETIPT (Tjerk Lammers)
Ad Vanderveen- Beat the Record
Nederlands beste singer-songwriter ontdekte dat hij de naakte schoonheid van de eenvoudige demo- opnames van zijn twaalf nieuwe liedjes nooit zou kunnen overtreffen met een luxe studioproductie. Daarom zet hij ze onopgepoetst op zijn nieuwste album en overtreft daarmee zichzelf.
Tiptrack: The Abyss.

Ad Vanderveen BEAT THE RECORD ****
Ad Vanderveens pakweg twintigste studioalbum is eigenlijk geen studioalbum. Onze beste singer-songwriter schreef twaalf nieuwe liedjes, nam negen daarvan lekker voor zichzelf op, en ontdekte dat die demo’s onovertrefbaar goed klonken. Waarom opnemen in een studio vol toeters en bellen, als je originele opnames al zo’n eerlijke, indringende, sfeervolle, heldere sound hebben? Ad besloot zijn liedjes gewoon zó op CD te zetten, zonder poespas. Verstandig, want deze songs over geloof, hoop en liefde kunnen niet beter klinken: een man met zijn akoestische gitaar, mondharmonica en soms een piano, orgeltje of enkele stiekem ingeplugde janksnaren.
En natuurlijk die stem, uit duizenden herkenbaar, indringend en heel erg Amerikaans. Of Canadees, want daar schijnen veel van Ad’s voorvaderen vandaan te komen. Is er dan helemaal geen studio aan te pas gekomen? Jawel, Ad reisde naar Nashville om de liedjes die hij samen met anderen schreef (twee stuks met David Olney en John Hadley en eentje met Thomm Jutz) op te nemen in Hadley’s thuisstudio, waarbij Olney op Sad Saturday Night meezingt.
Opnames zonder opsmuk, dus net zo ontwapenend als de rest. Less is more zeggen Amerikanen dan. Gelijk hebben ze.
Tjerk Lammers, Lust For Life-maart 2014.

★★★★✩

Beat the Record

Ad Vanderveen. Sonic Rendezvous / Vanderveen Records

Een dikke dertig jaar timmert de sympathieke zanger, gitarist en tekstschrijver Ad Vanderveen (Hilversum, 1956) nu al aan de muzikale weg. Dat gebeurt in een serie van vrijwel elk jaar een nieuwe plaat met zelfgeschreven liedjes, stevige maar subtiele zang en Engelstalige teksten die ergens over gaan. Vanderveen wisselt voortdurend van klankkleur. Een elektrisch getoonzette plaat wordt vaak afgewisseld door ingetogen, akoestisch materiaal.

Deze keer is het een intieme soloaffaire, met een inhoud die de vergankelijkheid van lichamelijk leven en de onsterfelijke ziel van de liefde als zeilen op een boot laat interacteren. Vanderveen wordt vaak ten onrechte vergeleken met Neil Young, hij is kleinschaliger in zijn ambities en brengt meer mozaïek in zijn kunst aan; daardoor hoort hij thuis in het rijtje Guy Clark, Calvin Russell en wijlen Townes Van Zandt. En vooral David Olney, die met John Hadley drie van de twaalf songs schreef voor dit prachtige album.

Heel mooi zijn ‘The Abyss’ en ‘Driftwood’.

Het mooiste lied is ‘Believe’. Geloof in God, schoonheid, hoop en liefde.

(HV) Nederlands Dagbald, Maart 2014